Pieco

Pieco karakterizas la religian konduton de homo, lian pensmanieron kaj lian agadon rilate al Dio. Pieco signifas praktiki religion sincere kaj volonte. La agado kaj la pensado obeu la religiajn ordonojn. Preteksti tion sed agi kontraŭe oni parolas pri ”hipokriteco”. ”Bigota” estas homo ekscese fervora en plenumo de la eksteraj religiaj devoj, pedante kaj afekte pia.

En konfucea filozofio, xiào, ”filpieco”, estas virto de respekto al propraj gepatroj, kaj prauloj. La konfucea klasiko Ksiao ĜingKlasiko de Ksiao, supozeble verkita ĉirkaŭ la periodo Kin-Han, estis historie la aŭtoritata fonto de la konfucea doktrino de xiào.

Proverboj

Ekzistas pluraj proverboj pri pieco en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof,[1] inter ili:

  • Citaĵo
     Eĉ inter piuloj ne mankas pekuloj. 
  • Citaĵo
     En buŝo Biblio, en koro malpio. 
  • Citaĵo
     Nek pio por Dio, nek kapablo por diablo. 

Referencoj

  1. Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2011-12-25. Alirita 2008-08-20.

Vidu ankaŭ