Boeing Starliner

Ga naar: navigatie, zoeken
CST-100 (crop).jpg

De Boeing CST-100 Starliner is een herbruikbaar ruimteschip dat vanaf 2018 bemande vluchten naar het ISS moet uitvoeren onder NASA's Commercial Crew-Contract. De Starliner biedt normaliter plaats aan vier en maximaal zeven astronauten en moet maximaal tweehonderdtien dagen aan het ISS gekoppeld kunnen blijven.

De Starliner heeft dezelfde conische vorm als de kleinere Apollo Command Module en het iets grotere Orion ruimteschip. Anders dan die twee ruimteschepen zal de Starliner niet in zee maar op land landen. Ook duidelijk anders is dat de ontsnappingsmotoren niet in een "escape tower" bovenop de capsule zitten gemonteerd, maar als vier "pusher"-motoren in de servicemodule onder de capsule zitten. Starliner-capsules zouden geschikt moeten zijn om tien keer te worden hergebruikt.

Ontwikkeling

Op Atlas V-Starliner lanceerplaats CCAFS SLC-41 is de constructie van de toegangstoren voor ruimtevaarders in vollegang.
Een Starliner drukcabine testartikel in werkplaats C3PF.

De Starliner werd vanaf 2010 door Boeing in samenwerking met Bigelow Aerospace ontwikkeld onder het Commercial Crew Development contract (CCdev). Aanvankelijk was de naam van het ruimteschip CST-100 (CST staat voor "Crew Space Transporter"). In september 2014 kreeg Boeing samen met SpaceX een Commercial Crew contract toegewezen om hun ruimteschip definitief te bouwen en te testen. In september 2015 kreeg het ruimteschip de naam Starliner. De nieuwe naam werd gepresenteerd tijdens een ceremonie waarmee Boeing de voormalige Orbiter Processing Facility 3, een voormalige spaceshuttlehangar op het Kennedy Space Center in gebruik nam als bouw en onderhoudswerkplaats voor de CST-100. Hangar OPF3 is omgedoopt tot "Commercial Crew and Cargo Processing Facility", afgekort "C3PF"[1]. In november 2015 is aangevangen met de bouw van een toegangstoren voor bemanningen op Cape Canaveral's lanceercomplex 41 vanwaar ULA de Atlas V lanceerd. Voor oktober 2016 staan twee een "parachute drop tests" gepland waarmee de landingssystemen worden getest. Een pad abort test is van 2016 naar oktober 2017 verschoven. In juni 2018 zal ook de eerste onbemande, orbitale testvlucht worden uitgevoerd. In augustus 2018 moet dan de eerste bemande testvlucht naar het ISS plaatsvinden waarna in mei 2018 de Starliner volledig door NASA gecertificeerd zou moeten worden voor reguliere commerciële vluchten naar het ISS.

Ruimtepak

Op 26 januari 2017 presenteerde Boeing het drukpak dat ruimtevaarders tijdens de kritieke momenten van de vlucht (lancering koppeling en landing) zullen dragen. Het Boeing ruimtepak is ontworpen om veel comfortabeler en lichter te zijn dan de ruimtepakken van het spaceshuttleprogramma en het Apollo-programma. Zo heeft dit pak bijvoorbeeld geen helm met en koppelring, maar een dichtritsbare, luchtdichte capuchon met vizier. Verder sluit het nauwer om het lichaam, is de bewegingsvrijheid enorm verbeterd ten opzichte van eerdere ruimtepakken en is externe koeling minder noodzakelijk doordat het materiaal van het pak de warmte beter afvoert. Ook zijn de handschoenen compatible met vrijwel alle touchscreens waaronder uiteraard ook die van het ruimteschip zelf[2].

Vertraging

Aanvankelijk stond de eerste bemande vlucht in 2017 gepland. Door vertragingen staat deze vlucht anno juli 2017 voor augustus 2018 gepland. Waardoor de eerste bemande Amerikaanse, orbitale ruimtevlucht sinds beëindiging van het spaceshuttleprogramma (een prestigieus doel dat Boeing eerder in de media claimde te behalen) volgens de huidige planning door concurrent SpaceX met de Dragon 2 wordt uitgevoerd. Overigens heeft ook de Dragon 2 een flinke vertraging opgelopen.

De vertragingen ontstonden onder meer nadat de Starliner-Atlas V combinatie met akoestische problemen als gevolg van aerodynamica bleek te kampen. Ook bleek de massa van de Starliner groter dan de beoogde Atlas V configuratie toestaat. De akoestische problemen zijn verholpen door een langere metalen rok onder Starliner te plaatsen (deze rol steekt dus over de top van de Centaur-trap heen) dit moet nog wel in een windtunnel bewezen worden. Voor het probleem met massaoverschreiding werd overwogen een derde solid rocket motor aan de Atlas V toe te voegen voor extra kracht. Uiteindelijk kreeg Boeing de massa door aanpassingen in het ontwerp weer op het juiste niveau en zijn twee SRM's genoeg[3]

Draagraketten

De Starliner is geschikt om te worden gelanceerd op de draagraketten Delta IV, Atlas V, Falcon 9 en de in ontwikkeling zijnde Vulcan. De eerste keus is de Atlas V van United Launch Alliance (waarin Boeing een belang van 50% heeft). Wanneer de Vulcan (die in 2019 operationeel moet zijn) zich als opvolger voldoende heeft bewezen zal deze waarschijnlijk die rol overnemen. De Atlas V configuratie die zal worden gebruikt is een Atlas-booster met twee toegevoegde vastebrandstofmotoren en de tweede trap is een Centaur die twee RL-10 motoren heeft. Het is voor het eerst dat een tweemotorige Centaur in een Atlas V configuratie wordt toegepast.

Commercial Resupply Services 2

Voor het tweede Commercial Resupply Services-contract van NASA, waarbij commerciële partijen de bevoorrading van het ISS van 2019 tot-en-met 2024 uitvoeren, had Boeing een Vrachtversie van de CST-100 voorgesteld. Op 14 januari 2016 verkregen echter SpaceX, Orbital ATK en Sierra Nevada Corporation het contract en had Boeing het nakijken.

Zie ook

  • Dragon 2 - SpaceX Dragon 2 die ook een Commercial Crew contract heeft.
  • Dream Chaser - Sierra Nevada Corps Dream Chaser greep naast en Commercial Crew contract, maar de vrachtversie kreeg wel een Commercial Ressuply 2 contract.
  • Orion (ruimteschip) - NASA's ruimteschip voor exploratiemissies die verder dan een lage aardbaan gaan.

Externe Link

The article is a derivative under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License. A link to the original article can be found here and attribution parties here. By using this site, you agree to the Terms of Use. Gpedia Ⓡ is a registered trademark of the Cyberajah Pty Ltd.