Chuck Deely

Ga naar: navigatie, zoeken
Chuck Deely
Chuck Deely in Den Haag
Chuck Deely in Den Haag
Algemene informatie
Volledige naam Charles Edward Deely III
Bijnamen de Haagse Neil Young
Geboren 10 februari 1954
Overleden 9 januari 2017
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Werk
Jaren actief 1969 - 2017
Genre(s) bluesrock
Beroep straatmuzikant, bandlid
Instrument(en) gitaar, piano, drums
Invloed(en) Bob Dylan, Neil Young
(en) IMDb-profiel
(en) Last.fm-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Chuck Deely, geboren als Charles Edward Deely III (Detroit, 10 februari 1954Den Haag, 9 januari 2017) was een Amerikaanse straatmuzikant die actief was in Den Haag. In de jaren daarvóór was hij een bandlid geweest in diverse Amerikaanse en Europese bandjes.

Biografie

Chuck groeide op in Detroit en leerde op dertienjarige leeftijd gitaar spelen. Hij kreeg al op zeer jonge leeftijd pianolessen. Zijn moeder was pianiste. Hij herinnerde zich dat hij als baby bij haar op schoot zat terwijl zij piano speelde. Hij begon al op ongeveer vijfjarige leeftijd met de lessen en stopte zo'n negen jaar na de dood van zijn moeder. Zijn moeder stierf bij haar bevalling van een dochter. Helaas overleed deze ook. Chuck was toen pas zeven jaar. Nadat zijn vader hertrouwd was, deed de stiefmoeder van Chuck onmiddellijk de piano de deur uit, omdat die haar hinderde. Dit tot groot verdriet van Chuck. Hij was woedend dat zij de piano had verkocht en bleef dat ook. De piano stond in de kelder en kon niemand storen. Het muziekinstrument was voor hem een dierbare herinnering aan zijn moeder. Zijn vader overleed in 1989 aan kanker. Een van Chucks broers keerde enkele jaren later het leven de rug toe, omdat hij anders geaard was. Chuck hoorde pas enige tijd later over deze familiedrama's.

Hij woonde achtereenvolgens in de VS (zo'n twintig jaar), Duitsland (enkele jaren), elders (kort), weer Duitsland (ongeveer tien jaar), Spanje/Tenerife (iets korter) en Nederland (ruim twintig jaar). Hij zwierf veel met zijn gitaar in Europa rond, waar hij in bandjes speelde.

In 1973 kwam Deely in dienst van het Amerikaanse leger en belandde zo op een legerbasis in Duitsland. Hij speelde daar in Heidelberg in verschillende bands, maakte vier platen en maakte kennis met zijn uit Joegoslavië afkomstige eerste vrouw met wie hij in Kopenhagen trouwde. Het huwelijk duurde vijf jaar en de scheiding vond in Los Angeles plaats. Toen Deely in 1987 in Spanje met vakantie was en daar optrad aan de Costa del Sol, ontmoette hij een Nederlandse vrouw uit Zoetermeer; ze kregen een verhouding en woonden samen. Tot 1994 verbleven ze op Tenerife. Chuck kreeg echter problemen met zijn visum en verhuisde naar Nederland. Zijn vriendin zou overkomen, maar dat gebeurde uiteindelijk niet, omdat zij niet naar Nederland terug wilde. Inmiddels had hij muziek gemaakt in Amerika, Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk, Joegoslavië en Spanje. Hij speelde liever alleen dan in een band en noemde zich een 'loner'. Vóór hij naar Nederland kwam, speelde hij echter in bands. Pas in Nederland werd hij straatmuzikant. Zijn lijflied was Rockin' in the free world.

Sinds 1996 speelde hij in het centrum van Den Haag. Meestal was hij te vinden in de Vlamingstraat, op het Centraal Station, 's ochtends vroeg vanaf zeven uur. Hij zat later op de dag vanaf elf tot zes, tegen de muur van de warenhuizen de Bijenkorf, de HEMA of C&A in de Grote Marktstraat. Ook Albert Heijn was een standplaats van hem in deze straat. 's Zomers ging hij ook de terrassen langs. Hij speelde vrijwel elke dag van het jaar en genoot van muziek maken op straat. Een uitkering heeft hij nooit gehad en dat wilde hij ook niet. Hij vertelde in een kort interview dat hij zowel goede als slechte mensen ontmoette en vond zelf dat hij meer naar zijn publiek keek dan andersom. Hij vond het een hard leven, vooral in de winter, maar besefte dat hij gelukkig was. Zijn drugsverslaving (heroïne en cocaïne) had hij achter zich gelaten, maar in de periode dat het in Den Haag fout ging, verloor hij zijn appartement en belandde op straat. Daar leefde hij zo'n twee jaar. Hij was uit de tijd van seks, drugs en rock-'n-roll. Behalve gitaar spelen, kon hij ook drummen en piano spelen. Inmiddels sprak Chuck, zij het wat moeizaam, Nederlands. Bij voorkeur hield hij zich aan zijn eigen taal.

In 2003 maakte Alexander Gorsen de documentaire Chuck Deely in City Life. Hierin vertelde Chuck dat hij al op vijftienjarige leeftijd in bands speelde. In 1973 was hij in Duitsland in het leger en tot zijn vreugde niet in Vietnam. Na twee jaar ging hij eruit, maar keerde naar Duitsland terug en bleef er zo'n tien jaar wonen. Daarna verbleef hij wat korter in Spanje/Tenerife. Uiteindelijk kwam hij in Nederland. Als straatmuzikant wilde hij verdienen naar de kwaliteit van zijn werk. Een vast salaris kon hem niet bekoren. Per dag ontving hij 60 tot 70 euro en daarnaast kreeg hij ook wel voedsel en kleding. Met Kerst extra veel. Een vriend van hem die in Amerika voor Shell werkte, kwam vier maal per jaar naar Den Haag en beloonde hem met een paar honderd euro.

In 2005 maakte het NCRV-programma Man Bijt Hond een tweedelig portret van Chuck Deely.

In 2008 verleende burgemeester Van Aartsen hem een 'vergunning voor het leven' na een incident met een agent die hem op 28 maart een bekeuring gaf voor spelen zonder vergunning. De mensen kwamen uit hun kantoren en vonden de bekeuring maar niets, omdat Chuck daar al jaren op straat musiceerde. Men begon geld in te zamelen om de boete te betalen. De boete van 100 euro werd een dag later door de politie ingetrokken, omdat deze vond dat Chuck een speciale waarde had voor de stad.

In 2009 won Chuck Deely de Haagse Popprijs. Deely ontving in 2009 een oeuvreprijs voor de 'Bekendste Muzikant van Den Haag'. De prijs ontving hij van de Jakhalzen in het programma De Wereld Draait Door.[1]

In 2010 maakte Ruben van Lingen, voor zijn eindexamen aan de Willem de Kooning Academie te Rotterdam, de korte documentaire Privilege over het leven van Chuck Deely. Die film werd getoond op het Nederlands Film Festival 2010 in Utrecht en op het Shoot Me Film Festival 2010 in Den Haag.

In 2011 maakte TV West-verslaggever Arbel Eshet in het TV-programma Het Andere Oog een reportage over de 'HEMA-zanger', oftewel Chuck Deely.

Deely speelde ook verschillende keren met het Residentie Orkest, bijvoorbeeld een straatconcert in 2012, om hem wat extra geld te bezorgen. Het leverde 1.400 euro op. Het orkest nam al in 2004 een cd met hem op. Hij speelde toen Rockin' in the free world.

In 2014 was er op 17 december een optreden van hem tijdens het Max Maakt Mogelijk Kerstdiner in de Grote Kerk in Den Haag. Hij was speciaal daarvoor keurig in de kleren gestoken door omroepbaas Jan Slagter voor het TV-programma Max Maakt Mogelijk.

Muziek

Chuck Deely speelde op gitaar en had een rauwe, roestige stem, die deed denken aan het geluid van Bob Dylan en Neil Young. Hij wisselde covers van onder andere de The Rolling Stones en Crosby, Stills, Nash & Young af met eigen werk. De muziek die hij zelf schreef en componeerde, valt onder de bluesrock. De liedjes gingen over alles wat indruk op hem maakte, zoals het betalen van de huur en werken op straat. Hij had een akoestisch versterkte gitaar, een luidspreker en een standaard met microfoon. Ooit speelde hij op de kunstacademie aan de Prinsessegracht tijdens een feest op uitnodiging van singer-songwriter Constant Meeuws.

Hij woonde in Den Haag in de Stationsweg en gebruikte zijn kamer onder andere om te lezen, TV te kijken, muziek te maken en gasten te ontvangen. Hij beschikte over twee transportmiddelen: een fiets en een kleine auto. Omdat hij vrij moeilijk liep, waren deze van groot belang. Via Christi Kater had hij een nieuwe Postcode Loterij-fiets gekregen. Hij schreef voor haar Christi's Song. Zij kenden elkaar zo'n twintig jaar. Ze had hem een keer uitgenodigd om bij haar thuis te komen eten. Zoiets was nieuw voor hem. Hij kreeg zijn lievelingsgerecht spaghetti bolognese.

Overlijden

Chuck Deely stierf op maandag 9 januari 2017 's avonds op de leeftijd van 62 jaar in het Haagse ziekenhuis HMC Westeinde, waar hij was opgenomen nadat hij plotseling op straat onwel was geworden.[1][2][3] Nadat hij in de Kersttijd van 2016 door griep was geveld, was hij toch weer snel de straat opgegaan. Dat werd hem fataal. Om hem de winter door te helpen en thuis te laten uitzieken, was er nog een initiatief geweest van Alexander Spoor om geld in te zamelen via een facebookactie. Er werd door 1274 deelnemers 4.750 euro opgebracht. Op 29 december contant door Alexander aan Chuck gegeven en die bedankte met: "Thank you for everything". Hij was zeer ontroerd door de vrijgevigheid van de vele bekenden en ook onbekenden. Helaas kon Chuck er niet meer echt van profiteren door zijn onverwachte overlijden. Alexander Spoor had Chuck nog beloofd om al zijn (beste) nummers (cd's) via een compilatiealbum op Spotify te zetten. Bij het musiceren had Chuck namelijk ook cd's verkocht. Met name Shelter from the storm (2005) en Aliens in Maseratis Illuminati in UFOs (2013). Zij hadden ook samen enkele malen bij Alexander thuis muziek gemaakt. Zij namen samen ook muziek op.

Op 13 januari was er een jamsessie met onder anderen de rapper Demy in Den Haag Centraal om hem te eren. Na een kwartier afgebroken door de NS, omdat er geen vergunning was aangevraagd. Afkeuring van het publiek alom! Een dag later, op 14 januari, kon bij een rouwbijeenkomst op de begraafplaats Westduin afscheid van Chuck genomen worden. Hij lag met zijn gitaar opgebaard. Zo'n tachtig mensen kwamen hem de laatste eer bewijzen. Op zijn vaste standplaatsen lag een bloemenzee.

Na een herdenkingsbijeenkomst in het Paard van Troje op 16 januari met optredens van Tim Akkerman, het Couperus Cello Kwartet, het trio Remmelt, Muus en Femke en Pijke de Grood en in aanwezigheid van spreker Alexander Spoor, cabaretier Sjaak Bral, nachtburgemeester René Blom en honderden anderen, werd Deely op 17 januari gecremeerd. Zijn as werd aan zijn Amerikaanse familie overgedragen om bijgezet te worden in het graf van Deely's ouders en broer Raymond (overleden in 1992) op het Holy Sepulchre Cemetery in Southfield, Michigan.[4]

Zijn broer Patrick, die een Skypegesprek had met Onmroep West, was onder de indruk van de grote populariteit van zijn broer en het feit dat hij ook zeer geliefd was. Hij vertelde dat Chuck op jonge leeftijd het ouderlijk huis had verlaten en slechts sporadisch contact had met zijn familie in de Verenigde Staten. Zij hadden elkaar voor het laatst gezien in 1984 in Duitsland. Patrick was in het leger en was daar gestationeerd. Chuck woonde in Heidelberg en was manager in een club. Patrick zag hem regelmatig. Het was een mooie tijd. Na Duitsland ging het contact verloren. Zij hielden beiden van muziek, zoals van Neil Young. Patrick zei nog dat Chuck nu herenigd was met zijn moeder, van wie hij veel hield, en dat ze vast weer samen piano zouden spelen op een bijzondere plek.

Hij werd geëerd met het optreden van Pijke de Grood tijdens de Haagse editie van Stukafest, festival in studentenkamers, waar hij op 2 februari zou optreden. Dit was in een studentenkamer in het Student Hotel aan de Hoefkade. Vanaf 23 januari hing een groot portret van hem, ontworpen door Koen Harmsma van het kunstenaarscollectief Bier en Brood, ongeveer 5 bij 5 meter groot, gedurende een maand aan de gevel van het Paard van Troje.

In de gemeenteraad van Den Haag was over een monument voor Chuck Deely gesproken. Met name door Richard de Mos van de Groep de Mos. Men was van mening dat de Haagse straatmuzikant dat verdiend had. Met name Cherry Leegstra zette zich in voor de realisatie van een monument in samenwerking met de gemeente. Groen Links wilde een gedenksteen.[5]

Zie ook

Externe links

The article is a derivative under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License. A link to the original article can be found here and attribution parties here. By using this site, you agree to the Terms of Use. Gpedia Ⓡ is a registered trademark of the Cyberajah Pty Ltd.