Henryk Michałowski

Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk Michałowski
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 2 lutego 1927
Baranowicze, Polska
Data śmierci 9 stycznia 2017
Przebieg służby
Lata służby 19481986
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Stanowiska komendant Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Radomiu, d-ca 3 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju, d-ca Wojsk Lotniczych, attaché wojskowy Ambasady PRL w Pradze
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy 1 klasy Srebrny Krzyż Zasługi Złoty Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny Srebrny Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny Brązowy Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny Złoty Medal za Zasługi dla Obronności Kraju Srebrny Medal za Zasługi dla Obronności Kraju Brązowy Medal za Zasługi dla Obronności Kraju Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal Komisji Edukacji Narodowej Order Przyjaźni Narodów (ZSRR) Medal 30 lat Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 (ZSRR)

Henryk Michałowski (ur. 2 lutego 1927, zm. 9 stycznia 2017[1]) – polski dowódca wojskowy, generał dywizji pilot Wojska Polskiego, dowódca Wojsk Lotniczych w latach 1972–1976.

Życiorys

Urodził się 2 lutego 1927 w Baranowiczach, w 1944 ukończył 10-letnią Szkołę im. Adama Mickiewicza w Baranowiczach uzyskując wykształcenie maturalne. W 1948 roku ukończył teoretyczny kurs pilotażu szybowcowego i motorowego oraz praktyczny kurs szybowcowy kategorii B w Aeroklubie Gdańskim. Do służby wojskowej powołany został 14 października 1948. Początkowo służył w 9 Łużyckim Pułku Czołgów Średnich w Szczecinie, jako strzelec karabinu maszynowego i kierowca-mechanik czołgu T-34.

W 1949 roku na własną prośbę rozpoczął naukę w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie. Uczelnię ukończył 15 lipca 1951 roku i został promowany na stopień podporucznika (aktu promocji dokonał zamordowany w okresie stalinowskim komendant uczelni, płk Szczepan Ścibior). W okresie późniejszym ukończył ponadto: kurs lotniczo–taktyczny dowódców pułków lotniczych w Centralnym Ośrodku Szkolenia Lotniczo-Taktycznego w Lipiecku (ZSRR) w roku 1956, Wojskową Akademię Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimienta Woroszyłowa w Moskwie w roku 1965 oraz trzymiesięczny Wyższy Kurs Akademicki przy Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego w Moskwie w roku 1973.

Po promocji pełnił służbę w 1. pułku lotnictwa myśliwskiego w Mińsku Mazowieckim sprawując kolejno stanowiska: pilota, starszego pilota, dowódcy klucza, a od 1953 roku – dowódcy eskadry. W latach 1954–1955 był pomocnikiem dowódcy 1. plm do spraw pilotażu. Od października 1956 roku był dowódcą 31. pułku lotnictwa myśliwskiego w Łasku. Od lipca 1958 pułk ten przemianowany został na 31. pułk szkolno-bojowy i wchodził w skład Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. Żwirki i Wigury w Radomiu. Od września 1961 roku był zastępcą komendanta ds. szkolenia, a od września 1962 roku do lipca 1963 komendantem Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Radomiu.

W 1965 przeszedł do Wojsk Obrony Powietrznej Kraju. Od lipca 1965 był szefem lotnictwa myśliwskiego 2. Korpusu Obrony Powietrznej Kraju w Bydgoszczy, a od stycznia 1967 zastępcą dowódcy 3. Korpusu Obrony Powietrznej Kraju we Wrocławiu ds. liniowych. Od lipca 1967 roku pełnił obowiązki, a w latach 1968–1972 był dowódcą 3. Korpusu Obrony Powietrznej Kraju. Na tym stanowisku otrzymał 10 października 1969 roku stopień generała brygady. W marcu 1972 roku objął stanowisko dowódcy Wojsk Lotniczych, które sprawował do sierpnia 1976 roku. Było to ukoronowanie jego kariery dowódczej. Awans na generała dywizji otrzymał 1 października 1974 roku. W latach 1977–1984 był attaché wojskowym, morskim i lotniczym przy Ambasadzie PRL w Pradze. 17 grudnia 1986 przeszedł w stan spoczynku.

Pilot wojskowy I klasy. Wykonywał loty na samolotach: UT-2, CSS-13, Jak-9, Jak-23, MiG-15, MiG-17, Lim-1, Lim-2, Lim-5 oraz TS-8 Bies.

Został odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy I klasy (1973)[2], Orderem Odrodzenia Polski IV i V klasy, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotym medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”, Złotym medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, radzieckim Orderem Przyjaźni Narodów, Medalem 30-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Narodowej 1941–1945 (ZSRR), a także wieloma innymi odznaczeniami polskimi i zagranicznymi. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 17 stycznia 2017 na na cmentarzu na Junikowie[3].

Bibliografia

  • S. Czmur, W. Wójcik, Generałowie w stalowych mundurach, Redakcja Czasopism WLOP – Dom Wydawniczy Bellona, Poznań – Warszawa 2003
  • S. Czmur, W. Wójcik, Dowódcy Lotnictwa i Obrony Powietrznej, Redakcja Czasopism WLOP, Poznań 2000
  • H.P. Kosk, Generalicja Polska – tom II, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001
  • P. Martell, G.P. Hayes, World military leaders, Bowker, New York 1974
  • J. Zieliński, Dowódcy pułków lotnictwa polskiego 1921-2000, Redakcja Czasopism WLOP, Poznań 2001

Przypisy

  1. Zmarł gen. Henryk Michałowski (pol.). altair.com.pl. [dostęp 2017-01-10].
  2. Lista żołnierzy odznaczonych w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 280 z 11 października 1973. 
  3. Generał pochowany bez asysty, bo służył w wojsku w okresie PRL?. Polska. [dostęp 2017-01-22].
The article is a derivative under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License. A link to the original article can be found here and attribution parties here. By using this site, you agree to the Terms of Use. Gpedia Ⓡ is a registered trademark of the Cyberajah Pty Ltd.