Kamil Stoch

Skocz do: nawigacja, szukaj
Kamil Stoch
Kamil Stoch w Bischofshofen (2017)
Kamil Stoch w Bischofshofen (2017)
Data i miejsce urodzenia 25 maja 1987
Zakopane
Klub LKS Ząb (1995–2002)
LKS Poroniec Poronin (2002–2009)
AZS Zakopane (2009–2012)
WKS Zakopane (2012–2014)
KS Eve-nement Zakopane (od 2014)
Wzrost 173 cm[1]
Waga 52 kg[2]
Reprezentacja  Polska
Debiut w reprezentacji 2001
Debiut w PŚ 17 stycznia 2004 w Zakopanem (49. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ 11 lutego 2005 w Pragelato (7. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ 23 stycznia 2011 w Zakopanem (1. miejsce)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 23 stycznia 2011 w Zakopanem
Rekord życiowy 251,5 m na Letalnicy w Planicy (25 marca 2017)
Pierwszy trener Polska Zbigniew Klimowski
Trener kadry Polska Apoloniusz Tajner (2003–2004)
Austria Heinz Kuttin (2004–2006)
Finlandia Hannu Lepistö (2006–2008)
Polska Łukasz Kruczek (2008–2016)
Austria Stefan Horngacher (od 2016)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Soczi 2014 normalna
Złoto
Soczi 2014 duża
Mistrzostwa świata
Złoto
Val di Fiemme 2013 duża
Złoto
Lahti 2017 duża druż.
Brąz
Val di Fiemme 2013 duża druż.
Brąz
Falun 2015 duża druż.
Mistrzostwa świata juniorów
Srebro
Stryn 2004 druż.
Srebro
Rovaniemi 2005 druż.
Puchar Świata w skokach narciarskich
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa kula
2013/2014
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2016/2017
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2012/2013
Puchar Świata w lotach narciarskich
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2016/2017
Turniej Czterech Skoczni
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2016/2017
Raw Air
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2017
Letnie Grand Prix
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2010
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2011
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2016
Lotos Poland Tour
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2011
Letni Puchar Kontynentalny
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2010
Inne nagrody
Gold medal with cup.svg Medal Holmenkollen
2015
Gold medal with cup.svg Distance Award
2016/2017
Plebiscyt Przeglądu Sportowego
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2014
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2013
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Oficjalna strona internetowa

Kamil Wiktor Stoch i (ur. 25 maja 1987 w Zakopanem) – polski skoczek narciarski, zawodnik klubu KS Eve-nement Zakopane, dwukrotny mistrz olimpijski z 2014, indywidualny mistrz świata z 2013, drużynowy mistrz świata z 2017, dwukrotny drużynowy brązowy medalista mistrzostw świata (z 2013 i z 2015), dwukrotny drużynowy wicemistrz świata juniorów (z 2004 i z 2005), zdobywca Pucharu Świata w sezonie 2013/2014, zwycięzca 65. Turnieju Czterech Skoczni. W Letnim Grand Prix dwukrotnie sklasyfikowany na drugim miejscu (w 2010 i 2011) oraz raz na trzecim (2016). Zdobywca Letniego Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2010. Ośmiokrotny indywidualny mistrz Polski. Reprezentant Polski, trzykrotny olimpijczyk. Najlepszy sportowiec Polski 2014. Kawaler Krzyża Kawalerskiego Orderu Odrodzenia Polski i Medalu Holmenkollen.

Pierwsze pucharowe punkty zdobył 11 lutego 2005 w Pragelato po zajęciu 7. miejsca. Po raz pierwszy na podium PŚ stanął 23 stycznia 2011, zwyciężając w rodzinnym Zakopanem. W ramach PŚ zwyciężył w 22 konkursach i 44 razy stawał na podium.

Jest zdobywcą dwudziestu siedmiu medali na zimowych i letnich mistrzostwach Polski – dziesięciokrotnie zwyciężał[3]. Aktualny rekordzista Polski w długości skoku narciarskiego (251,5 m uzyskane w Planicy w konkursie drużynowym). Skacze na nartach marki Fischer i w kasku firmy Uvex[4].

Cechuje go wysoka estetyka przy ułożeniu ciała w trakcie lotu i lądowaniu, za które często otrzymuje wysokie oceny sędziowskie, w tym najwyższe „20”[5][6].

Spis treści

Życie prywatne

Kamil Stoch jest synem Krystyny, pracującej w Urzędzie Miasta w Zakopanem, i Bronisława, psychologa sądowego i klinicznego[7]. Ma dwie siostry – Annę (ur. 1983), psycholog z wykształcenia, w przeszłości pracującą w przedszkolu na Cyprze, mieszka w Zakopanem, oraz Natalię (ur. 1985), w młodości trenowała biegi narciarskie[8], prawniczką z wykształcenia, pracuje w firmie prawnej w Krakowie, mieszka w Bielsku-Białej[9]. Jego dziadek Franciszek w czasie II wojny światowej był więziony w obozie w Krakowie-Płaszowie, skąd uciekł i pieszo dotarł do Zakopanego. W czasie okupacji zajmował się przemytem[7].

Stoch wychowywał się i uczył w miejscowości Ząb. Jest absolwentem Zespołu Szkół Mistrzostwa Sportowego w Zakopanem. W maju 2006 zdał maturę. Ukończył Akademię Wychowania Fizycznego w Krakowie[10], a w październiku 2012 został magistrem wychowania fizycznego[11]. 7 sierpnia 2010 w kościele oo. Paulinów na Bachledówce we wsi Czerwienne zawarł związek małżeński z Ewą Bilan[12], artystką fotografem z wykształcenia pedagog, absolwentka Krakowskich Szkół Artystycznych, która przyjęła dwuczłonowe nazwisko (Bilan-Stoch)[13].

Przebieg kariery

Początki

Na nartach zaczął jeździć w wieku trzech lat[14], a pierwsze skoki na skoczniach budowanych wspólnie z kolegami oddał w wieku lat czterech[7]. Pierwszymi zawodami narciarskimi, jakie oglądał na żywo, był konkurs skoków w ramach Zimowej Uniwersjady 1993 w Zakopanem[9]. W tym samym roku dostał od swego wujka pierwsze narty skokowe. W wieku ośmiu lat zapisał się do klubu LKS Ząb[1], gdzie opiekowali się nim m.in. Mieczysław Marduła[7] i Jadwiga Staszel[15]. Początkowo trenował kombinację norweską. Jako uczeń szkoły podstawowej w sezonie 1995/1996 zadebiutował w lidze szkolnej i wygrał siedem konkursów w kategorii „1986 i młodsi”. Ponadto w styczniu wziął udział w Małym Memoriale płk. Franciszka Wagnera, który ukończył na szesnastym miejscu w kategorii „1984 i młodsi”[16].

W 1996 regularnie stawał na drugim stopniu podium letniej edycji ligi szkolnej, zwyciężył także w jednym z konkursów. W grudniu wygrał eliminacje do Mistrzostw Makroregionu Małopolska, a następnie zwyciężył główne zawody na skoczni K-30 w kategorii „1987 i młodsi”. W tej samej grupie zwyciężył wszystkie konkursy tamtego sezonu ligi szkolnej, w których brał udział. W Mistrzostwach PZN Młodzików był trzydziesty. W letniej lidze szkolnej 1997 pięciokrotnie stanął na podium, w tym dwukrotnie wygrał (w kategorii 1986-1987). Tamtego lata zadebiutował też w zawodach Pucharu McDonald’s gdzie zajął ósme miejsce. W krajowych eliminacjach do FIS Schüler Grand Prix zajął trzecie miejsce, a w „Nadziejach Beskidzkich” w Szczyrku był czwarty (kategoria 1986 i młodsi). W październiku wystąpił w letnich mistrzostwach Polski juniorów, gdzie uplasował się na 18. miejscu w konkursie na Maleńkiej Krokwi i na 44. na Małej Krokwi (w szerszej kategorii wiekowej). W grudniu na pierwszym z tych obiektów wygrał Mistrzostwa Makroregionu Małopolska w kategorii 1986-1987. W zimowej edycji ligi szkolnej trzykrotnie wygrał, a raz był drugi[16][a].

1998/1999

W 1998 wygrał konkurs skoków w Lomnicach nad Popelkou. W sierpniu tamtego roku wystąpił w zawodach nieoficjalnych mistrzostw świata dzieci w Garmisch-Partenkirchen (FIS Schüler Grand Prix). W kategorii do lat 12 zajął szóste miejsce[17], a w konkursie drużynowym był trzeci[18][b]. Tymczasem na krajowym podwórku wygrał wszystkie sześć konkursów letniej ligi, w których brał udział (w kategorii 1987-1988)[16]. Uplasował się na drugiej pozycji w Pucharze McDonald’s (kategoria 1987 i młodsi), będąc jednak najlepszym z Polaków[19]. W LMP juniorów na Małej Krokwi zajął 14. miejsce w kategorii 1983 i młodsi[16][a]. We wrześniu wygrał konkurs do lat 13 w niemieckim Klingenthal[20].

W zimie również uzyskiwał dobre rezultaty. 19 grudnia stanął na najniższym stopniu podium w konkursie o Mistrzostwo Beskidzkiego Okręgowego Związku Narciarskiego w Szczyrku. Był to konkurs Open, a przegrał w nim ze starszymi zawodnikami – Wojciechem i Tomisławem Tajnerem, będąc najmłodszym zawodnikiem w czołowej „dziesiątce”[21]. W zawodach dla młodzików na mniejszym obiekcie był drugi, przegrywając ze Stefanem Hulą[22]. Na mistrzostwach makroregionu zajął pierwsze i drugie miejsce (na Maleńkiej Krokwi przegrał z Janem Mąką[23]). Podczas Mistrzostw TZN zajął dziesiąte miejsce w konkursie juniorów na skoczni K-85. W dodatkowej klasyfikacji juniorów młodszych był czwarty. Natomiast w konkursie młodzików na obiekcie K-65 zwyciężył. Podczas Pucharu SMS był czternasty w otwartym konkursie juniorów na Średniej Krokwi, natomiast zwyciężył rywalizację juniorów młodszych na mniejszym obiekcie. Wygrał też Puchar Ferii na obiekcie K-30 w kategorii 1987-1988[a]. W lutym brał udział w dwóch konkursach w Szczyrku – w Mistrzostwach Śląska w kategorii 1985 i młodsi przegrał jedynie ze Stefanem Hulą[24], a w konkursie o Puchar Prezesa PZN Młodzików wygrał. Poza tym w tamtym sezonie wygrał trzy konkursy ligi szkolnej, a w jednym był drugi[16]. 21 marca 1999, w wieku 12 lat, występował jako przedskoczek podczas zawodów Pucharu Świata w kombinacji norweskiej na zakopiańskiej Wielkiej Krokwi i osiągnął odległość 128 m[25]. Żaden z kombinatorów biorących udział w zawodach nie przekroczył 125 m. Stocha nazwano „nadzieją polskich skoków” i następcą Stanisława Bobaka[14]. Ważył wtedy 28 kg i miał 138 cm wzrostu. Grupę trenujących w Zakopanem zawodników odwiedzili wkrótce potem dziennikarze Telewizji Polskiej. Stoch udzielił im wywiadu, w którym opowiedział o początkach swej kariery i marzeniach sportowych[26].

1999/2000

31 lipca 1999 został mistrzem świata młodzików, oddając skoki na 43,5 m i 40 m oraz wyprzedzając o pół punktu srebrnego medalistę Matevza Sparoveca[27]. Drużynowo ponownie był trzeci[c][28]. W sierpniu zajął drugą lokatę w Pucharze McDonald’s oraz Letnich Mistrzostwach Makroregionu. W obu przypadkach przegrał ze Stefanem Hulą[29][30]. W październiku wygrał Ogólnopolskie Spotkania UKS w kategorii 1986-1987. Ponadto tamtego lata zwyciężył w trzech konkursach letniej ligi szkolnej[16][a].

18 września w Klingenthal odniósł podobnie jak rok wcześniej zwycięstwo w konkursie do lat 13, obsadzonym głównie przez niemieckich juniorów[20]. W grudniu w mistrzostwach makroregionu ponownie przegrał tylko z Hulą[31]. Na Mistrzostwach TZN w konkursie na Małej Krokwi w kategorii „1984 i młodsi” zajął trzecie miejsce, a na Maleńkiej Krokwi w niższej kategorii wygrał. W styczniu odbyły się Mistrzostwa Śląska w Szczyrku. Wziął udział w czterech konkursach, a najlepszy rezultat – drugie miejsce, za Mateuszem Rutkowskim – uzyskał w konkursie na skoczni 30-metrowej dla rocznika 1986 i młodszych. W rywalizacji open na większym obiekcie był 30. W lutym w Karpaczu zajął 16. miejsce w otwartym konkursie o Puchar Burmistrza tego miasta. Wygrał też konkursy marcowych Mistrzostw SMS-ów w Zakopanem na obiektach K-65 i K-85 w kategorii „1984 i młodsi”. Ponadto pięciokrotnie stawał na podium ligi szkolnej, trzykrotnie zwyciężając[16]. W marcu stanął jeszcze na najniższym stopniu podium w Ogólnopolskich Spotkaniach UKS na Maleńkiej Krokwi (za Rutkowskim i Hulą)[32]. Wygrał też towarzyski Puchar RMF FM[33].

2000/2001

Zdobył brązowy medal podczas sierpniowych mistrzostw do lat 14 w Ga-Pa, natomiast drużynowo był dwunasty[20][d]. W gimnazjum w Zakopanem trenował w grupie razem z Mateuszem Rutkowskim, a w liceum z Piotrem Żyłą. Codziennie rano Stoch jechał na trening, potem udawał się do szkoły, a do domu wracał około godziny 20[34]. Był bardzo impulsywny i często płakał po porażkach; nawet już podczas seniorskiej kariery[34].

Początki zawsze są trudne. Nikt z nas nie myślał wtedy o profesjonalnym skakaniu, że będziemy walczyć z najlepszymi. Wtedy myśleliśmy tylko o zabawie.

— Kamil Stoch, [35]

W sierpniu 2000 zajął czwartą lokatę w klasyfikacji rocznika w Pucharze McDonald’s. We wrześniu zwyciężył w dwóch konkursach letniej ligi szkolnej oraz w Mini Pucharze Beskidów w Wiśle na skoczni 40-metrowej (w kategorii 1987-1988)[16]. Ponadto wziął udział w dobrze obsadzonym przez czeską czołówkę konkursie w Harrachovie, gdzie był 43.[36]. W październiku zajął trzecie miejsce w Spotkaniach UKS-ów. Zadebiutował w letnich mistrzostwach Polski, na Średniej Krokwi zajmując szesnaste miejsce, a trzecie w klasyfikacji juniorów, po dwóch skokach na odległość 72 m[16].

W sezonie 2000/2001 zadebiutował w zawodach Pucharu Kontynentalnego. W styczniu nie zakwalifikował się do obu konkursów w Brotterode. Na mistrzostwach świata juniorów w Karpaczu, na skoczni K-85 wystąpił w konkursie drużynowym, gdzie Polska zajęła ósme miejsce[e][20]. Skoczył tam 77,5 m i 68,0 m[37]. Następnie w konkursie indywidualnym skoczył 75,0 m i 76,0 m, zajmując 41. miejsce[14][38]. 27 lutego 2001 po raz pierwszy wystartował w zimowych seniorskich mistrzostwach Polski. Podczas zawodów w Szczyrku zajął 37. miejsce po skoku na 62,5 m[16]. W marcu wystartował w zawodach PK Zakopanem. Do pierwszego konkursu nie uzyskał kwalifikacji[20], a w drugim zajął 68. miejsce[39].

Do końca marca wystartował jeszcze w konkursach krajowych w Zakopanem, w kategorii 1987-1988. Zajął 1. i 3. miejsce w Mistrzostwach SMS, wygrał dwa konkursy ligi szkolnej[16] i zdobył srebro na Mistrzostwach Województwa, ulegając tylko Piotrowi Żyle[40].

2001/2002

W następnym sezonie wziął udział w mistrzostwach Polski seniorów, gdzie znalazł się na 11. miejscu na normalnej skoczni w Zakopanem. Podczas VIII Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży w Zakopanem, reprezentując klub LKS Poroniec Poronin, zdobył dwa złote medale, wyprzedzając w konkursie na skoczni K-65 Stanisława Świdra i Mateusza Rutkowskiego, a na skoczni K-85 Stefana Hulę i Krzysztofa Styrczulę[41].

2002/2003

Od sezonu 2002/2003 Stoch reprezentował barwy klubu LKS Poroniec Poronin.

W sierpniu 2002 po raz ostatni wystąpił w FIS Schüler Grand Prix. W konkursie indywidualnym kategorii do lat 16 zajął szóste miejsce[42], podobnie w drużynie[43][f]. We wrześniu wziął udział w rozgrywanych na Średniej Krokwi letnich mistrzostwach Polski seniorów, gdzie po oddaniu dwóch skoków na odległość 70,5 m był 23.[44] W rywalizacji juniorów zajął 10. miejsce[33]. Tamtego lata wygrał cztery konkursy letniej ligi szkolnej[16].

26 grudnia wziął udział w mistrzostwach Polski seniorów na dużej skoczni. Skoczył 108,0 m i 101,5 m, ostatecznie zajmując 13. miejsce[45]. Wziął również udział w mistrzostwach Tatrzańskiego Związku Narciarskiego. W kategorii juniorów młodszych na Małej Krokwi zdobył złoty medal[33]. W konkursie na Średniej Krokwi był piąty wśród juniorów, a siedemnasty w klasyfikacji open. Natomiast na dużym obiekcie po skokach na 107,5 m i 99 m zajął siódme miejsce w kategorii juniorów, a 21. w sumie[16].

W Pucharze Kontynentalnym 2002/2003 wystąpił w dwóch konkursach – na początku stycznia w austriackich Seefeld i Bischofshofen – zajmując odpowiednio 40. i 66. lokatę[46]. Wziął też udział w Zimowym Olimpijskim Festiwalu Młodzieży Europy 2003 w Bledzie. Był tam 15. indywidualnie, po skokach na 87 m i 92 m[20], a drużynowo – 7.[47][g].

Na mistrzostwach świata juniorów odbywających się w szwedzkim Sollefteå reprezentacja Polski, ze Stochem w składzie, zajęła 6. miejsce w konkursie drużynowym, a on oddał skoki na 103,5 m i 93,5 m[48][h]. W pierwszej serii konkursu indywidualnego oddał skok na 92,5 m, w drugiej zaś skoczył metr dalej i zajął 26. lokatę[49].

16 lutego zdobył brązowy medal w otwartym konkursie o Puchar Burmistrza Karpacza[16]. Dwa dni później na IX Ogólnopolskiej Olimpiadzie Młodzieży zdobył srebrny medal w kategorii wiekowej juniorów młodszych na obiekcie K-85 w Lubawce. Skoczył wówczas na odległość 91 m i 86,5 m[50]. Zdobył też złoty medal w Karpaczu (w klasyfikacji zawodów uplasował się przed Fabianem Malikiem i Pawłem Urbańskim)[51][52].

W marcowych mistrzostwach Polski zajął siódme miejsce w drużynie[i],a w konkursie indywidualnym w Skalitem był piętnasty[16]. Wystartował jeszcze w wojewódzkich mistrzostwach juniorów, gdzie był piąty oraz w kilku konkursach Ogólnopolskich Spotkań UKS, z których wygrał jeden, a ponadto zwyciężył w dwóch konkursach ligi szkolnej[16]

2003/2004

Stoch podczas debiutu w Pucharze Świata w Zakopanem

W czerwcu 2003 wziął udział w konkursie o Puchar Prezesa Tatrzańskiego Związku Narciarskiego. Sklasyfikowany został na 14. miejscu, po skokach na 76,5 m i 78,5 m[53]. W lipcu uplasował się na 24. miejscu w otwartym konkursie o Puchar Lata na Średniej Krokwi[16]. 9 sierpnia 2003 zajął 2. miejsce w Pucharze McDonald’s[54].

We wrześniu w letnich mistrzostwach Polski juniorów zdobył brązowy medal, po skokach na 85,5 m i 84 m[55]. W rywalizacji seniorów zajął 20. pozycję, skacząc na 71,0 m i 78,0 m[56].

W grudniu wystąpił w dwóch konkursach Alpen Cup 2003/2004 w Predazzo, gdzie był 7. i 34.[57]. 26 grudnia wystartował w konkursie mistrzostw Polski na dużej skoczni w Zakopanem, gdzie 26 grudnia 2003 zajął 13. miejsce, przy skokach 116,0 m i 120,5 m[58].

W Pucharze Kontynentalnym 2003/2004 wziął udział w czterech konkursach. Sezon rozpoczął 27 grudnia w Engelbergu, gdzie zajął 47. miejsce, następnie w Seefeld znalazł się na końcu siódmej dziesiątki (69. pozycja). W Planicy pierwszy raz w karierze zdobył punkty w Pucharze Kontynentalnym, dzięki 20. miejscu w konkursie, zdobytym po skokach na 94,5 m i 91,5 m[59]. W zawodach Alpen Cup w Hinterzarten był z kolei 39.

W tym sezonie po raz pierwszy wystąpił w Pucharze Świata – 17 stycznia 2004 zakwalifikował się do konkursu w Zakopanem. W pierwszej serii wykonał skok na odległość 105,5 m i ukończył konkurs na 49. miejscu[60].

29 stycznia w Karpaczu zajął szóste miejsce podczas rywalizacji Mistrzostw Polski na normalnej skoczni[61]. Dwa dni później na Wielkiej Krokwi w Zakopanem znalazł się na tej samej pozycji[62].

5 lutego 2004 zdobył swój pierwszy (srebrny) medal na zawodach rangi mistrzowskiej, na Mistrzostwach Świata Juniorów 2004 w konkursie drużynowym w norweskim Strynie – startując w pierwszej grupie, skoczył na 87,0 m i 92,5 m. W drużynie lepszą notę uzyskał od niego jedynie Mateusz Rutkowski, późniejszy indywidualny mistrz[63][j].

Dwa dni później podczas konkursu indywidualnego skoczył 89,0 m i 87,5 m – zajął 16. miejsce, ex aequo ze Sandro Steinerem[64].

W mistrzostwach Tatrzańskiego Związku Narciarskiego zdobył brązowy medal w klasyfikacji seniorów[65] i złoty w klasyfikacji juniorów[66]. Wziął też udział w Ogólnopolskiej Olimpiadzie Młodzieży, gdzie zdobył dwa złote medale na normalnej skoczni w Szczyrku[67][68] oraz drużynowo brązowy[69].

Wystąpił jeszcze pod koniec sezonu w zawodach Pucharu Kontynentalnego w Kuopio, gdzie nie punktował (zajął 42. miejsce). Z dorobkiem 11 punktów zdobytych w Planicy ukończył sezon na 109. miejscu[59].

Na koniec sezonu wygrał na Średniej Krokwi Puchar Zespołu Szkół Mistrzostwa Sportowego[70].

2004/2005

Sezon rozpoczął od zajęcia 15. miejsca w Pucharze Prezesa Tatrzańskiego Związku Narciarskiego, osiągając 76,5 m i 77,5 m[71]. Podczas letnich mistrzostw Polski 9 października skoczył na Wielkiej Krokwi 107,0 m w pierwszej serii i o sześć metrów dalej w drugiej, dzięki czemu zajął siedemnaste miejsce, tracąc 101,5 pkt do zwycięzcy – Adama Małysza. Następnego dnia na normalnej skoczni po skokach na 88,5 m i 83,5 m uplasował się na siódmej lokacie, tracąc do ponownego zwycięzcy, Małysza, 44,0 pkt. W 2004 po raz pierwszy wziął udział w Letnim Grand Prix, nie dostał się jednak do zakopiańskiego konkursu i na tym zakończył rywalizację w tamtej edycji[20].

Startował w Pucharze Kontynentalnym 2004/2005 przez pierwszą połowę sezonu – zanotował udział w 17 konkursach. Rozpoczął od występu w Rovaniemi, gdzie zajął 15. miejsce po skokach na odległość 93,5 m i 88,0 m. W następnym konkursie w tym samym miejscu spadł na 35. pozycję, w Lahti zaś nie punktował, znajdując się w szóstej i siódmej dziesiątce. 18 grudnia w czeskim Harrachovie skoczył 130,5 m i 111 m, dzięki czemu zajął 24. miejsce. Następnego dnia zajął 35. miejsce[72]. Po tym konkursie plasował się na 36. miejscu w klasyfikacji generalnej Pucharu[73].

26 grudnia w szwajcarskim St. Moritz stanął na swoim pierwszym w karierze podium w Pucharze Kontynentalnym – zajął 3. miejsce. Skoczył wówczas 89,5 m i 94,0 m. Dzień później w Engelbergu ponownie zyskał punkty, kończąc konkurs na 13. pozycji, po skokach na 119 m i 125,5 m i awansował na 23. miejsce w klasyfikacji generalnej[74].

W dwóch kolejnych konkursach zajmował miejsca poza pierwszą trzydziestką (był 42. w drugiej odsłonie rywalizacji w Engelbergu i 62. w Seefeld), jednak od tamtego czasu zdobywał punkty we wszystkich kolejnych konkursach, w których wystąpił. Uplasował się na 21. i 13. pozycji w Planicy oraz na 12., 19. i 17. miejscu w Sapporo. Po raz ostatni w tamtym sezonie Pucharu Kontynentalnego pojawił się na skoczni w Bischofshofen, w pierwszym konkursie skacząc 122 m i 115 m i zajmując 22. miejsce, w drugim zaś, przy skokach na 122,5 m i 124 m, miejsce 23. Sezon ukończył na 38. miejscu w końcowej klasyfikacji generalnej[72].

W Pucharze Świata 2004/2005 wystąpił czterokrotnie, oprócz tego trzykrotnie nie zakwalifikował się do konkursu. Ten sezon PŚ rozpoczął od występu w Zakopanem, gdzie znalazł się w ostatniej dziesiątce, na 44. miejscu[75]. Do drugiego z polskich konkursów nie zakwalifikował się[20].

11 lutego w Pragelato, w 33. rocznicę zdobycia przez Wojciecha Fortunę złotego medalu olimpijskiego, zdobył pierwsze w karierze punkty w PŚ – skoczył 118,5 m i 121,5 m, zajmując dzięki temu 7. miejsce. Adam Małysz (9. pozycja w konkursie) po raz pierwszy od grudnia 2000 nie był najwyżej sklasyfikowanym Polakiem w zawodach o Puchar Świata[10][76][77]. Dzień później wraz z reprezentacją był czwarty w jednoseryjnym konkursie drużynowym[20][k].

Wiele razy słyszałem, że „będę drugim Małyszem”. Nie chcę być do nikogo porównywany, ale chciałbym skakać jak on. Panowie, ja po raz pierwszy w życiu skakałem w PŚ poza Polską. Nie jestem nową gwiazdą światowych skoków, nie jestem „nowym Małyszem”. Koncentruję się na dobrym skakaniu, a wyniki przyjdą same.

— Kamil Stoch, [78]

W mistrzostwach świata seniorów zadebiutował 20 lutego podczas zawodów w Oberstdorfie, w trakcie konkursu drużynowego na skoczni normalnej. Polska (ze Stochem w składzie) zajęła 6. miejsce, a on skakał na 86,5 m i 82 m[l]. Wcześniej, na skoczni normalnej, nie przebrnął kwalifikacji, w których był 53. Podczas jedynej serii w konkursie indywidualnym na dużej skoczni w Oberstdorfie oddał skok na odległość 117,5 m i zajął 37. miejsce[75]. W konkursie drużynowym na tej samej skoczni skoczył o pół metra gorzej. Polska nie zakwalifikowała się do drugiej serii, zajmując 9. miejsce[m].

Nie przebrnął także kwalifikacji do konkursów Turnieju Nordyckiego 2005 w Lahti i Kuopio. W Lillehammer zajął 40. miejsce ze skokiem na 109 m. W Oslo skoczył 114 m i znalazł się na 34. miejscu. Cykl turniejowy ukończył na 54. pozycji[79]. Sezon 2004/2005 w PŚ zakończył na 53. miejscu z 36 punktami zdobytymi we Włoszech[80].

Podczas konkursu drużynowego mistrzostw świata juniorów oddał skoki na odległość 95,5 m i 101,5 m. Był najlepszy w drużynie złożonej oprócz niego z: Piotra Żyły, Pawła Urbańskiego i Wojciecha Topora. Do zwycięskiej Słowenii stracili oni tylko 4 pkt[81]. W konkursie indywidualnym zajął 8. miejsce. W pierwszej serii skoczył 95 m i przegrywał tylko z Joonasem Ikonenem, jednak w drugiej nie ustał skoku na odległość 96 m, co kosztowało go brak medalu[82]. Był to jego ostatni występ na mistrzostwach globu w tej grupie wiekowej.

W mistrzostwach Polski zdobył dwa medale: brązowy na skoczni normalnej, gdzie w jednoseryjnym konkursie stracił do mistrza Polski Adama Małysza ponad 10 punktów i zajął 3. miejsce[83] (był to jego pierwszy medal seniorskich MP) i dwa tygodnie później medal srebrny – na dużej skoczni, po skokach na 113,5 m i 120,5 m (stracił 40,3 pkt do zwycięzcy, Adama Małysza)[84].

2005/2006

W czerwcowym Pucharze Doskonałego Mleka uplasował się na 5. pozycji, po skokach na 117,0 m i 130,0 m[85]. W letnich mistrzostwach Polski zajął 7. miejsce na dużej skoczni – Wielkiej Krokwi w Zakopanem, skacząc 121,5 m i 131,5 m oraz 5. miejsce na Średniej Krokwi, ze skokami 81,0 m i 91,5 m. Odnotował dobre występy w Letnim Grand Prix 2005[33] – wystartował w siedmiu z ośmiu zawodów, punktując we wszystkich. Nie pojawił się jedynie na starcie w Hinterzarten. 12 sierpnia w Einsiedeln zajął trzecie miejsce w kwalifikacjach[86]. Dzień później odbył się konkurs główny. Po pierwszej serii, w której uzyskał 110 m, był szósty. W drugiej skoczył o metr krócej i zajął jedenaste miejsce[87].

Już kolejnego dnia rozegrano zawody w Courchevel. Po skokach na 122,5 m i 124,5 m był ósmy, tym samym po raz pierwszy znajdując się w pierwszej dziesiątce. W rodzinnym Zakopanem odnotował najsłabszy w tym sezonie na igelicie występ, kończąc zawody na 24. pozycji. W Predazzo i Bischofshofen znajdował się w drugiej dziesiątce (odpowiednio 12. i 15. lokata). Najlepszy wynik osiągnął 10 września w japońskiej Hakubie. Po pierwszym skoku (na 120 m) zajmował trzecie miejsce[88], by ostatecznie po drugiej próbie o długości 117,5 m uplasować się na piątej pozycji, ze stratą 8,5 pkt do podium[89]. Dzień później w tym samym miejscu zajął 13. pozycję[90]. Grand Prix ukończył na 11. miejscu w klasyfikacji generalnej, z dorobkiem 166 punktów[91]. Była to najwyższa pozycja wśród reprezentantów Polski[92].

Kamil Stoch podczas drugiego z konkursów PŚ w Zakopanem w 2006

Pierwszy konkurs Pucharu Świata sezonu 2005/2006 odbył się 26 listopada w Kuusamo – skoczył tam w jedynej, pierwszej serii 120,5 m i zajął 26. miejsce. Jeszcze tego samego dnia został zorganizowany drugi konkurs, w którym uzyskał odległość 88,5 m i zajął 43. miejsce. Na początku sezonu plasował się na 32. pozycji w klasyfikacji[93]. W Lillehammer znalazł się w czwartej dziesiątce – na 35. i 33. miejscu. W Harrachovie punktował, skacząc 120,5 w pierwszej serii i o metr dalej w serii drugiej – znalazł się na 25. pozycji. W drugim konkursie w tym czeskim mieście został zdyskwalifikowany. W szwajcarskim Engelbergu znalazł się na 41. miejscu po skoku na 113 m[94]. Przed Turniejem Czterech Skoczni znajdował się na 42. miejscu w klasyfikacji generalnej[95].

Podczas Świątecznego Konkursu skoków, rozgrywanego 26 grudnia 2005 w Zakopanem, zajął 2. lokatę, przegrywając z Adamem Małyszem o 22,3 punktu[96].


Podczas zawodów 54. Turnieju Czterech Skoczni w Oberstdorfie przegrał z przydzielonym mu do pary Martinem Kochem. Ukończył konkurs na 49. miejscu, ze skokiem na 97 m. W Garmisch-Partenkirchen rywalizował w pierwszej parze z Balthasarem Schneiderem. Pokonał go w rundzie KO skokiem na 109,0 m i był 29. W finałowej serii wylądował metr bliżej i utrzymał pozycję[97], awansując na 32. miejsce w klasyfikacji łącznej TCS[98]. W Innsbrucku po skoku z telemarkiem na 128,5 m zajął drugie miejsce w kwalifikacjach, przegrywając jedynie z Ahonenem[99]. Skok został uznany w mediach za sensacyjny, a sam Polak uznał go za najlepszy w dotychczasowej części sezonu[100]. W konkursie głównym skoczył 116,0 m i uzyskał notę o 3,1 pkt niższą niż jego przeciwnik Michael Uhrmann. Znalazł się na 41. pozycji[101] i spadł o jedną lokatę w klasyfikacji generalnej[102]. W Bischofshofen przegrał z Noriakim Kasaim – zajął 33. miejsce przy skoku na 124,5 m[94]. Ukończył Turniej na 34. miejscu z dorobkiem punktowym 486,1[103] i spadł na 45. pozycję w klasyfikacji generalnej PŚ[104].

Stoch na zawodach w Holmenkollen

Stoch został powołany na pierwsze w karierze Mistrzostwa Świata w Lotach Narciarskich 2006 w Kulm. Na oficjalnych treningach plasował się w pierwszej piętnastce, uzyskując odległości 191,5 m i 187 m[105]. W kwalifikacjach oddał skok na 185,5 m i zajął w nich 20. miejsce[106]. W serii próbnej przed rozgrywanym 13 stycznia konkursem głównym skoczył 157,5 m[107]. W pierwszej rundzie konkursowej uzyskał 170 m, jednak została ona odwołana. Po skokach 15 zawodników zajmował czwartą lokatę[108]. W powtórzonej serii oddał skok na odległość 152,0 m i nie zakwalifikował się do kolejnych serii – zajął 35. miejsce[109]. W konkursie drużynowym startował w trzeciej grupie[n]. Przed jego próbą Polska była siódma. Na oddanie swojego skoku musiał czekać kilkanaście minut ze względu na trudne warunki atmosferyczne. Ostatecznie uzyskał odległość 137,5 m. Polska nie awansowała do finału, zajmując ostatnie, dziewiąte miejsce i tracąc 82,9 pkt do ósmych Czechów[110].

Trochę zjadła mnie chyba trema, za bardzo chciałem, a na „mamucie” nie można przedobrzyć, bo to kończy się źle. Przekonałem się w konkursie drużynowym. Miałem dobre warunki, ale zepsułem skok. Cóż, jak to się mówi, „skały nie zjesz”, więc trzeba żyć dalej i skakać dalej

— Kamil Stoch[111]

Stoch nie startował w konkursach PŚ w Sapporo i spadł na 59. miejsce w klasyfikacji generalnej tego cyklu[112]. Do rywalizacji powrócił podczas zawodów w Zakopanem 28 stycznia. Po pierwszej kolejce, w której uzyskał 125,5 m był ósmy. W finałowej serii wylądował pół metra dalej i ostatecznie zajął piętnaste miejsce[113]. Dzień później był 19. po skokach na 123,5 m i 126,5 m[94]. Powrócił dzięki temu na 45. miejsce w klasyfikacji generalnej[114], które utrzymał[115] po absencji polskiej kadry w Willingen (przygotowywała się ona wówczas w Ruhpolding do nadchodzących igrzysk[116]).

7 lutego odczytał tekst ślubowania olimpijskiego[117]. 11 lutego rozpoczęła się rywalizacja w ramach Zimowych Igrzysk 2006 w Turynie. Zawody skoków rozgrywano w Pragelato. Po oficjalnych treningach, w których plasował się pomiędzy 26. a 55. miejscem[118], w kwalifikacjach na skoczni normalnej skoczył na 99 m i zajął 19. lokatę[119]. Następnego dnia, w serii próbnej był 19. ze skokiem na odległość 96,5 m[120]. W pierwszej rundzie konkursu głównego lądował na 100. metrze i był piętnasty, ex aequo z Romørenem. W finałowym skoku uzyskał odległość 98,5 m i ostatecznie zajął szesnastą pozycję[121].

Podczas oficjalnych treningów na dużej skoczni najlepszym rezultatem Stocha było dziesiąte miejsce po skoku na 129,5 m[122][123]. W kwalifikacjach zajął 42. miejsce, uzyskując 110 m i awansował do głównego konkursu jako jeden z trzech reprezentantów Polski[124]. W serii próbnej uzyskał 118,5 m[125]. W pierwszej kolejce konkursowej osiągnął 116,5 m i awansował z ostatniego, 30. miejsca. Otwierając drugą rundę, wylądował na 121. metrze zeskoku i przesunął się na 26. lokatę[126]. W konkursie drużynowym skakał w drugiej grupie[o]. W otwierającej serii uzyskał 122 m i pozwolił drużynie na awans z 9. na 8. pozycję. Po pierwszej serii Polacy byli piąci. W drugiej rundzie lądował 2,5 m dalej. Polska ostatecznie zajęła piątą lokatę w gronie szesnastu drużyn[127].

Po zakończeniu igrzysk rozegrano w Polsce krajowe mistrzostwa. Na Wielkiej Krokwi Stoch zdobył brązowy medal po skokach na 128,5 m i 126 m[128]. Na średnim obiekcie zdobył drugie w karierze srebro, po skokach na 88,5 m i 87,5 m tracąc do zdobywcy tytułu, Małysza, 7,5 pkt[129].

4 marca od konkursu drużyn w Lahti rozpoczął się Turniej Nordycki 2006. Stoch startował w otwierającej grupie[p]. Oddał skoki na 120 m i 124 m, przy czym w drugiej serii upadł. Reprezentacja zajęła ósme miejsce[130]. W rywalizacji indywidualnej zajął 40. miejsce. Nie punktował także w następnych konkursach turnieju: Kuopio był 34., w Lillehammer 34. (tu skakał jednak w bardzo niekorzystnych warunkach[131]), a w Oslo zajął 44. pozycję[94]. W końcowej klasyfikacji TN znalazł się na 38. lokacie[132].

Do przedostatniego konkursu sezonu PŚ na Velikance nie awansował, uzyskując po skoku na 177,5 m 46. miejsce w kwalifikacjach[133].

W sumie wziął udział w szesnastu konkursach tego sezonu PŚ, punktując w pięciu z nich. Oprócz tego raz nie zakwalifikował się do konkursu i raz został zdyskwalifikowany. Uplasował się na 45. miejscu w klasyfikacji generalnej, z dorobkiem 41 pkt, ex aequo z Dienisem Korniłowem[134].

2006/2007

Stoch w locie podczas PŚ w Zakopanem
Stoch po nieudanym skoku podczas PŚ w Zakopanem
Kamil Stoch po zawodach w Lahti

14 października na letnich mistrzostwach Polski zajął 6. pozycję na dużej skoczni[135], a na normalnej zdobył pierwszy krajowy medal na igelicie, zajmując 3. miejsce, dzięki skokom na odległość 86 m i 87 m[136]. Wcześniej, z notą 221,6 pkt., stanął na podium zawodów o Puchar Doskonałego Mleka, zajmując 3. miejsce (oddał skoki na 123,0 m i 114,0 m)[137].

Letnie Grand Prix 2006 rozpoczął 8 sierpnia występem w konkursie drużynowym w Hinterzarten, gdzie oddał skoki na 97,5 m i 99,5 m, a jego drużyna zajęła piąte miejsce[138][q]. Dzień później indywidualnie był 45. W Predazzo także nie awansował do II serii – ukończył konkurs na 35. pozycji. W Einsiedeln po pierwszym skoku na 106 m był ósmy[139], jednak po drugiej, o półtora metra krótszej próbie spadł na szesnaste miejsce[140]. Po zdobyciu pierwszych w sezonie punktów pojawił się w klasyfikacji łącznej na 35. pozycji[141]. W Courchevel awansował do drugiej serii z szesnastym wynikiem po skoku na 113,5 m[142]. W niej lądował na 119. metrze i ostatecznie był 22.[140], przesuwając się o cztery lokaty w górę klasyfikacji generalnej[143]. W Zakopanem zajął 21. miejsce, uzyskawszy odległości 120,5 m i 125 m[140] i był 29. w klasyfikacji generalnej[144]. Swój najlepszy wynik w tamtym sezonie letnim uzyskał 2 września w słoweńskim Kranj, oddając skoki na 101 m i 102 m i plasując się na ósmym miejscu[145]. Po pierwszej serii był dziewiąty, ex aequo z Andreasem Küttelem[146]. W klasyfikacji generalnej był 21.[147]. Na zawody w Hakubie nie pojechał, w Klingenthal nie zakwalifikował się, a w Oberhofie nie wystąpił. Grand Prix zakończył na 37. pozycji w klasyfikacji generalnej, o 26 miejsc niżej niż w sezonie poprzednim[140].

Puchar Świata 2006/2007 rozpoczął się od zawodów w Kuusamo. Skoczył tam 98 m, co uniemożliwiło mu awans do drugiej serii – znalazł się na 46. miejscu. W następnych konkursach, w Lillehammer był 40. i 26. (po skokach na 124,5 m i 114,5 m)[148]. Po tym występie zajmował 45. miejsce w klasyfikacji generalnej[149]. Nie zakwalifikował się do zawodów w Engelbergu.

Wziął za to udział w rozgrywanych tam zawodach Pucharu Kontynentalnego – 27 lutego zajął 10. miejsce. Następnego dnia po raz drugi w karierze stanął na podium Pucharu Kontynentalnego, uzyskując na skoczni Gross-Titlis-Schanze 131,0 m i 131,5 m i zajmując trzecią lokatę[150].

W zawodach 55. Turnieju Czterech Skoczni w Oberstdorfie znalazł się w parze z Roarem Ljøkelsøyem. Przegrał tę rywalizację po skoku na 123,5 m, zdobywając o 10,1 pkt mniej od konkurenta. Awansował jednak do drugiej serii jako ostatni z lucky loserów, plasując się na 24. lokacie. W finałowej serii skoczył gorzej, na 116,5 m i zajął 29. miejsce[151]. W Ga-Pa odbyła się tylko jedna seria, skoczył 116,5 m i znalazł się na 21. miejscu[148]. W klasyfikacji łącznej Turnieju przesunął się na 26. miejsce[152]. W Innsbrucku oddał pierwszy skok na odległość 120,0 m i pokonał przydzielonego mu Nikołaja Karpienkę. Plasował się na piętnastej pozycji, którą utrzymał po próbie o długości 115,5 m w drugiej serii[153]. W turniejowej tabeli awansował o trzy pozycje[154]. W Bischofshofen konkurował z Thomasem Morgensternem i przegrał, znów jednak zakwalifikował się do serii finałowej jako lucky loser. Ze skokiem na 126,5 m zajmował szesnaste miejsce[155]. Drugi skok, o osiem metrów dłuższy zagwarantował mu dziewiąte miejsce, najlepsze w tamtym sezonie Pucharu Świata[148]. Turniej ukończył na 15. pozycji[156]. W klasyfikacji PŚ był wtedy 24. zawodnikiem z 62 zdobytymi punktami[157].

Po powrocie z TCS wziął udział w zawodach PŚ w lotach w Vikersund. Po pierwszej serii był 28., uzyskując odległość 164,5 m. W drugiej kolejce wylądował dziesięć metrów dalej i awansował na 25. miejsce[158]. Następnie wystąpił w Zakopanem, gdzie nie punktował – zajął 36. miejsce[148]. W klasyfikacji generalnej spadł na 29. lokatę[159]. W Oberstdorfie zajął 50. i 41. miejsce. W pierwszym z konkursów w Titisee-Neustadt był siedemnasty, awansując z zajmowanego po pierwszej kolejce miejsca dwudziestego piątego[160]. Oddał wówczas skoki na 125 m i 133,5 m. Dzień później był 34.[148]. W Klingenthal oddał skoki na 125 m i 124,5 m, które dały mu 24. miejsce[148]. Nie skakał w Willingen i przed Mistrzostwami Świata spadł na 34. pozycję w PŚ, posiadając 89 pkt[161].

17 lutego, na mistrzostwach Polski na normalnej skoczni zdobył srebrny medal, tracąc do zwycięzcy, Adama Małysza, 32 pkt[162]. Dzień wcześniej ze swoją drużyną, LKS Poroniec Poronin, w konkursie drużynowym zajął 4. miejsce[163].

Stoch brał udział w Mistrzostwach Świata 2007 w Sapporo. W oficjalnych treningach na skoczni dużej plasował się w trzeciej dziesiątce i niżej (z wyjątkiem pierwszej serii, w której był siódmy)[164][165]. W rozegranych 23 lutego kwalifikacjach do konkursu indywidualnego zajął po skoku na 134,5 m drugie miejsce, przegrywając w nich jedynie z Małyszem[166]. W serii próbnej uzyskał 124,5 m za co sklasyfikowano go na ósmym miejscu[167]. W pierwszej rundzie konkursowej osiągnął odległość 117,5 m i plasował się na dziesiątej lokacie. W finałowej kolejce wylądował na 121 m i ostatecznie uplasował się na trzynastym miejscu[168]. Trener Kruczek wypowiedział się, iż Stoch „wywalczył to na co liczyli”[169].

25 lutego rozegrano konkurs drużyn na dużym obiekcie. W serii próbnej Stoch skoczył 120 m i zajął 20. miejsce, najniższe z reprezentantów Polski[170]. W głównym konkursie startował w otwierającej grupie. W pierwszej serii uzyskał 129 m i jego reprezentacja plasowała się na drugiej pozycji. Na koniec serii była czwarta, tracąc 3 pkt do trzeciej Japonii. W drugiej lądował dziewięć metrów bliżej, a reprezentacja Polski ostatecznie zajęła piąte miejsce[r][171]. W kwalifikacjach do konkursu indywidualnego na skoczni normalnej był trzynasty (uzyskał 92 m)[172]. Konkurs główny rozegrano 3 marca. W serii próbnej był dwudziesty, po skoku na 90 m[173]. W pierwszej z liczonych serii uzyskał 92,5 m, co dawało mu trzynaste miejsce na półmetku rywalizacji. W drugiej kolejce oddał skok o pół metra dłuższy i awansował na jedenaste[174].

W Turnieju Nordyckim 2007, podczas dwóch konkursów w Finlandii, w Lahti i Kuopio, lokował się w drugiej dziesiątce z 12. i 17. miejscem. W Oslo skoczył 106 m i zajął 45. miejsce, a następnego dnia w tym samym miejscu znalazł się na 19. lokacie. Turniej ukończył na 21. pozycji[175].

Podczas trzech ostatnich zawodów sezonu rozgrywanych w Planicy był kolejno 24., 36. i 11. (w trzecim konkursie ustanowił swój nowy rekord życiowy skokiem na 210,5 m w jedynej rozegranej serii)[148]. W końcowej tabeli PŚ zajął 30. pozycję ze 168 pkt, co było drugim wynikiem wśród Polaków[176]. W tamtym sezonie Pucharu Świata wystąpił w dwudziestu jeden zawodach, punktował trzynastokrotnie, raz znalazł się w pierwszej dziesiątce.

2007/2008

Wystąpił w dwóch konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego 2007 – obydwa odbyły się w Villach. 15 września zajął 12. miejsce po skokach na 88 m i 95 m. Następnego dnia znalazł się na 16. pozycji, skacząc 90,5 m oraz 92,5 m. W klasyfikacji końcowej cyklu zajął 46. lokatę[177].

W trzeciej edycji Pucharu Doskonałego Mleka w jedynej rozegranej serii konkursowej skoczył 101,5 m i zajął 12. miejsce[178]. Zawody o Puchar Solidarności, po skokach na 132,5 i 121,5 m, ukończył na 2. miejscu[179]. W letnich mistrzostwach Polski na dużej skoczni zdobył brązowy medal, gdzie skoczył 121,0 m i 128,5 m[180] oraz srebrny na małej, skacząc 85,0 m i 87,5 m[181].

Letnie GP rozpoczął od niskiej 39. pozycji w Hinterzarten. W Courchevel odnotował lepszy występ – zajął 14. miejsce. W Pragelato i Einsiedeln kończył zawody odpowiednio na 29. i 19. pozycji. W klasyfikacji Turnieju Czterech Narodów zajął 19. miejsce. W Zakopanem ze skokami na 113 m i 120 m był 27[182]. Do LGP, po nieobecności w drugich zawodach w stolicy polskich Tatr i w japońskiej Hakubie, powrócił pod koniec sezonu – 3 października w Oberhofie po raz pierwszy w karierze zwyciężył w konkursie Grand Prix. Po raz pierwszy od dłuższego czasu w zawodach tej rangi wygrał inny polski skoczek niż Adam Małysz[33]. W pierwszej serii skoczył 135 metrów i został wyprzedzony tylko przez Jerneja Damjana. Za nim plasowali się: Wolfgang Loitzl, Matti Hautamäki i Thomas Morgenstern. Ten ostatni w II serii zawodów skoczył 139,5 m i objął prowadzenie, jednak Stoch oddał skok o pół metra dłuższy, będący zarazem najdłuższym skokiem konkursu[183]. Polski skoczek zdobył tego dnia tytuł Man of the Day[184].

Mocno mnie zaskoczył Kamil Stoch podczas zawodów w Oberhofie. Widać, że podąża śladami Adama Małysza, a biorąc pod uwagę jego młody wiek można przypuszczać, że ma przed sobą piękną karierę.

Jan Mazoch, [185]

W Klingenthal odnotował słabszy występ, jednak znalazł się w pierwszej dziesiątce – na 5. miejscu[182]. Cykl ukończył ostatecznie na 12. pozycji[186].

Na początku zimowego sezonu, w Kuusamo, zabrakło go w konkursie głównym, w pięciu kolejnych zawodach nie punktował – w Trondheim był 34. i 35., w Villach dwukrotnie 34., w pierwszych zawodach w Engelbergu 41. Lepsza forma nadeszła dopiero podczas drugiego ze szwajcarskich konkursów – znalazł się tam na 18. pozycji, skacząc 119 m i 126 m[187].

Przed Turniejem Czterech Skoczni zajmował 47. lokatę w klasyfikacji generalnej z dorobkiem 13 punktów[188].


W pierwszym konkursie Turnieju Czterech Skoczni, w Oberstdorfie, okazał się lepszy od przydzielonego mu do pary Martina Cikla – Polak zajął wtedy 22. lokatę, skacząc 119,5 m i 126 m. Zawody w Ga-Pa odbyły się bez użycia systemu KO – Stoch ukończył je na 23. pozycji, ze skokami na odległość 125,0 m i 122,5 m. W dwóch konkursach w Bischofshofen zajął 25. i 35. pozycję[187]. Cały TCS ukończył na 21. pozycji[189]. Po zakończeniu turnieju zajmował 35. miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, mając na koncie 36 punktów[190].

Kamil Stoch - saturday quali Zakopane 2008 02.jpgKamil Stoch - saturday quali Zakopane 2008 04.jpgFIS Ski Jumping World Cup Zakopane 2008 - Kamil Stoch sunday competiton landing 2.jpgFIS Ski Jumping World Cup Zakopane 2008 - Kamil Stoch sunday competiton landing 3.jpgFIS Ski Jumping World Cup Zakopane 2008 - Kamil Stoch sunday competiton landing 4.jpg
Różne fazy skoków Stocha podczas PŚ w Zakopanem 2008

12 stycznia wystąpił w Predazzo, gdzie zajął po raz pierwszy w sezonie miejsce w pierwszej dziesiątce – 6., skacząc 122,5 m, a następnego dnia miejsce 19. Zawody w Harrachovie ukończył na 12. pozycji. W Zakopanem również punktował – w swoim rodzinnym mieście zajął 21. i 25. miejsce. W Sapporo znalazł się na końcu stawki (44. pozycja), po skoku na odległość 104 m. Następnego dnia w tym samym miejscu zamknął drugą dziesiątkę[187]. Do pierwszych z dwóch zawodów w Libercu nie zakwalifikował się, w drugim z nich zajął 24. miejsce. W Willingen nie awansował do I serii, a w klasyfikacji pucharowej był wówczas ze 144 pkt umiejscowiony na 27. lokacie[191].

Na mistrzostwach świata w lotach, w konkursie indywidualnym rozgrywanym w dniach 22-23 lutego w niemieckim Oberstdorfie zajął 34. miejsce – skakał tylko w jednej serii, w której trakcie uzyskał 174 m[192]. W zawodach drużynowych Polska zajęła 10. pozycję i nie zakwalifikowała się do drugiej serii – Stoch skoczył 167,0 m[193][s].

W 2007 r. wziął także udział w mistrzostwach kraju, gdzie po raz pierwszy zdobył złoty medal za tytuł mistrzowski – na dużej skoczni oddał skoki na odległość 130,0 m i 128,0 m[194]. W kolejnych mistrzostwach, rozgrywanych na dużej skoczni 18 marca 2008, znalazł się zaraz za podium, tracąc niecałe cztery punkty do brązowego medalisty, Krzysztofa Miętusa[195]. Dwa dni później zajął 14. miejsce na skoczni normalnej po skokach na odległość 87 m i 79,5 m[196].

W Turnieju Nordyckim zajął w klasyfikacji generalnej 36. pozycję. Uzyskał 23. i 32. miejsce w konkursach w Kuopio, 35. w Lillehammer i 30. w Oslo. Łącznie zdobył 446 punktów[197]. Po Turnieju Nordyckim był na 29. miejscu w klasyfikacji generalnej PŚ, ze 153 zdobytymi punktami[198]. 16 marca w finałowych zawodach PŚ na Letalnicy w Planicy zajął 29. miejsce, podobnie jak dwa dni wcześniej na tej samej skoczni[187].

Wziął udział w sumie w 24 konkursach Pucharu Świata 2007/2008 – punktował w 15 spośród nich. Zdobył 157 punktów i w klasyfikacji generalnej zajął 30. miejsce[199].

2008/2009

W trakcie lipcowego zgrupowania doznał przewrotki po lądowaniu i zwichnął obojczyk. Jego lewy[200] bark został odrutowany i wkręcono w niego śrubę[1][201]. W związku z kontuzją nie brał udziału w cyklu LGP 2008 ani w LPK 2008.

Początek sezonu zimowego znów był dla niego słaby. Nie punktował w trzech pierwszych zawodach PŚ – w Kuusamo (48. pozycja) i Trondheim (46. i 47. lokata)[202]. Nie wziął udziału w zawodach w Pragelato. Następnie powtórzyła się sytuacja sprzed roku – do konkursu w Engelbergu nie zakwalifikował się, natomiast wziął udział w dwóch konkursach Pucharu Kontynentalnego organizowanych w tym miejscu. Zajął miejsca w pierwszej dziesiątce: w pierwszym konkursie ósme po skokach na 123,5 m i 129 m, a w drugim – siódme, skacząc na 126,5 m i 131 m. W klasyfikacji końcowej PK zajął 75. miejsce z 68 pkt[203].

W związku ze startami w Szwajcarii, w otwierającym 57. Turniej Czterech Skoczni konkursie w Oberstdorfie nie wystartował. W Garmisch-Partenkirchen skakał w pierwszej parze, z Ilją Roslakowem[204]. Skoczył wówczas 110,5 m i zajął 47. miejsce. W klasyfikacji turnieju był 57.[205]. W Innsbrucku osiągnął lepszy wynik – w fazie KO po osiągnięciu 116 m przegrał z Markusem Eggenhoferem o 2,2 pkt, jednak awansował jako ostatni z lucky loserów i 24. spośród wszystkich zawodników[206]. W drugiej serii skoczył