Michał Moguczy

Skocz do: nawigacja, szukaj

Michał Moguczy (ur. 8 grudnia 1906 w Petersburgu, zm. w 1970 w Leningradzie) – generał brygady LWP.

Syn Aleksandra, inżyniera komunikacji. Brat stryjeczny Adama Mohuczego. Od 1924 pracował jako palacz i rewident wagonów na kolei w Leningradzie.

W 1928 zdał maturę, następnie podjął studia w Wojskowej Akademii Medycznej im. Kirowa w Leningradzie - ukończył w czerwcu 1932. Od 1925 - członek Komsomołu. Od 1927 - członek WKP(b).

Po ukończeniu studiów jest szefem służby zdrowia w szkole oficerskiej w Kijowie - do lipca 1933. Następnie w ramach praktyki pełni służbę w jednostce liniowej jako starszy lekarz batalionu czołgów. Po uzyskaniu specjalności chirurga w 1937 - pracuje w klinice chirurgicznej Wojskowej Akademii Medycznej w Leningradzie, na stanowiskach od wykładowcy - do kierownika cyklu chirurgii. W listopadzie 1939 zgłasza się ochotniczo na front fiński i pełni służbę jako dowódca oddziału samochodowo-chirurgicznego. W czasie wojny radziecko-niemieckiej jest szefem oddziału chirurgicznego 55 Armii Frontu Leningradzkiego. W styczniu 1944 uzyskuje stopień kandydata nauk medycznych w Wojskowej Akademii Medycznej w Leningradzie.

Od 21 marca 1944 - do 22 listopada 1944 w stopniu pułkownika pełni służbę w LWP jako szef służby zdrowia 1 Armii WP. 11 listopada 1944 na podstawie dekretu KRN awansuje na stopień generała brygady. Od grudnia 1944 jest szefem służby zdrowia WP, następnie - szefem Departamentu Służby Zdrowia MON - do stycznia 1946. 10 stycznia 1945 uzyskuje stopień doktora nauk medycznych Uniwersytetu Lubelskiego.

15 marca 1946 wyjeżdża do ZSRR, gdzie pracuje jako szef instytutu doświadczalnego i jednocześnie chirurg w szpitalu leningradzkim. 16 września 1964 przechodzi do rezerwy. Zmarł w Leningradzie i tam został pochowany.

Odznaczenia

Przypisy

  1. Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 11 maja 1945 za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą. Odznaczenia Generałów Wojska Polskiego przez Prezydium Krajowej Rady Narodowej. „Polska Zbrojna”, s. 1, 12 maja 1945.  Por. Kazimierz Konieczny, Henryk Wiewióra: Karol Świerczewski Walter. Zbiory Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, 1971, s. 263.

Bibliografia

  • Polski Słownik Biograficzny, t. XXI
  • Zarys dziejów wojskowej służby zdrowia, Wyd. Warszawa 1974
  • E.J.Nalepa - Oficerowie Armii Radzieckiej w Wojsku Polskim w latach 1943-1968, Wyd. WIH, Warszawa 1995
The article is a derivative under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License. A link to the original article can be found here and attribution parties here. By using this site, you agree to the Terms of Use. Gpedia Ⓡ is a registered trademark of the Cyberajah Pty Ltd.