Polityka (tygodnik)

Skocz do: nawigacja, szukaj
Polityka
POL Polityka headquater Warsaw.jpg
Siedziba redakcji przy ul. Słupeckiej 6
w Warszawie
Częstotliwość tygodnik
Adres ul. Słupecka 6
02-309 Warszawa
Wydawca Polityka sp. z o.o. s.k.a.
Rodzaj czasopisma społeczno-polityczny
Pierwsze wydanie 27 lutego 1957
Redaktor naczelny Jerzy Baczyński
Średni nakład (11/2013) 176 949[1] egz.
Średnia sprzedaż (czerwiec 2015) 119 244[2] egz.
Format A4
Liczba stron 100–172
ISSN 0032-3500
OCLC 6547308
Strona internetowa
Uroczystość wręczenia wyróżnień najlepszym posłom 2013 w rankingu tygodnika „Polityka” w Nowym Domu Poselskim, pierwsza z lewej Janina Paradowska
Henryk Schönker, Mieczysław Rakowski, Daniel Beauvois i Andrzej Chwalba podczas przyznawania Nagrody Historycznej Polityki w 2006

Polityka” – polski liberalno-lewicowy[3], opiniotwórczy tygodnik społeczno-polityczny, wydawany od 1957 w Warszawie. „Polityka” utrzymuje się na czołowych miejscach pod względem wielkości sprzedaży wśród polskich tygodników opinii, w tym często na pierwszym miejscu (ogólna sprzedaż na poziomie ok. 130 tys. egzemplarzy – stan na lipiec 2012)[4][5].

Historia

2 stycznia 1957 Sekretariat Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej podjął decyzję o utworzeniu tygodnika społeczno-politycznego. 1 lutego tego samego roku powstało Wydawnictwo Prasowe „Polityka”, podlegające Zarządowi Głównemu Robotniczej Spółdzielni Wydawniczej „Prasa”. Pierwszy numer nowego pisma ukazał się 27 lutego 1957 (tydzień wcześniej wydano numer próbny), jego redaktorem naczelnym został Stefan Żółkiewski. Wraz z dziennikiem „Trybuna Ludu” tygodnik „Polityka” był organem prasowym Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, miał być tubą propagandową przemian zachodzących na szczytach władzy po okresie tzw. „odwilży”, zastępując cieszący się słabnącym poparciem tygodnik „Po Prostu[6]. Posiadała nagłówek Proletariusze wszystkich krajów łączcie się! (usunięty w 1990)[7]. Obok Żółkiewskiego członkami pierwszego zespołu redakcyjnego tygodnika zostali m.in. Jerzy Putrament, Andrzej Werblan, Mieczysław Rakowski, Adam Schaff, okazjonalnie współpracowali z pismem Władysław Broniewski, Leon Kruczkowski i Oskar Lange[8]. W odróżnieniu jednak od „Trybuny Ludu” na łamach „Polityki” dopuszczano (w ramach obowiązującej cenzury) opinie nie do końca zgodne z oficjalną linią polityczną partii.

Przez pierwsze kilka lat istnienia „Polityka” nie cieszyła się popularnością, kojarzona była z „antypaździernikowymi” nurtami w Partii, sytuacji nie poprawiło zawieszenie wydawania „Po prostu” po wakacjach 1957. Mało satysfakcjonujące były także wyniki sprzedaży; podczas gdy „Po Prostu” osiągało przed upadkiem nakład rzędu 150 tys. egzemplarzy, „Polityka” z trudem osiągała sprzedaż na poziomie 18 tys. egzemplarzy[9]. 17 maja 1958 nastąpiła zmiana na stanowisku redaktora naczelnego – Stefan Żółkiewski objął Nową Kulturę, a nowym redaktorem naczelnym został Mieczysław Rakowski, który sprawował tę funkcję do 1981. W ciągu kilku lat skompletowany został nowy skład redakcyjny, w którym znaleźli się: Tadeusz Drewnowski, Dariusz Fikus, Mieczysław Górski, Ryszard Kapuściński, Jerzy Kleer, Andrzej Mozołowski, Daniel Passent, Zygmunt Szeliga, Jerzy Śmietański, Marian Turski, Jerzy Urban, Andrzej Krzysztof Wróblewski, Henryk Zdanowski. Przyjście do redakcji Mariana Turskiego wiązało się z rozpoczęciem przyznawania, począwszy od 1959, Nagród Historycznych „Polityki”. W kwietniu 1959, „Polityka” wchłonęła miesięcznik „Świat i Polska”, a miesiąc później zajęła siedzibę tego pisma, w kamienicy przy Alejach Jerozolimskich.

W 1990 tygodnik wydzielił się z koncernu RSW Prasa-Książka-Ruch i był od tego czasu wydawany przez własną spółdzielnię – „Polityka” – Spółdzielnia Pracy. 28 września 2012 walne zgromadzenie spółdzielni podjęło decyzję o przekształceniu jej w spółkę komandytowo-akcyjną[10].

Od 1959 „Polityka” przyznaje doroczne nagrody historyczne (za najlepsze książki o historii), a od 1992 nagrody dla wybitnych twórców kultury – Paszporty „Polityki”. Organizuje również akcję fundowania stypendiów dla młodych obiecujących naukowców „Zostańcie z nami”.

W 1995 tygodnik zmienił formułę wydawniczą i stał się kolorowym magazynem. Obecnie jest wydawany w nakładzie ok. 190 tys. egz. (stan na 2011). Pod względem wielkości sprzedaży „Polityka” od 2004 do 2010 zajmowała pierwsze miejsce wśród polskich tygodników opinii (średnia sprzedaż w 2004 – 190 254 egz., a w 2010 – 143 089 egz.)[11]. W 2010 wyprzedził ją „Gość Niedzielny[12].

Tematyka obejmuje wydarzenia polityczne, gospodarcze, naukowe i kulturalne Polski, Europy i świata – bieżące komentarze i pogłębione analizy, jak też felietony i reportaże. Tygodnik korzysta ze wsparcia szerokiego zespołu autorów, w tym wielu osób z tytułami naukowymi i znanych intelektualistów, a także licznych korespondentów zagranicznych. Ideologicznie „Polityka” prezentuje profil polityczny zawierający się pomiędzy centryzmem a centrolewicą[potrzebny przypis].

„Polityka” zyskała uznanie na świecie[13] publikując w 1961 pięć odcinków pamiętników zbrodniarza hitlerowskiego Adolfa Eichmanna, wykradzionych przez niemieckich antyfaszystów od brata Eichmanna i przekazanych redakcji (oprócz „Polityki” fragmenty tych pamiętników uzyskał jedynie „Life”). Nakład pisma wzrósł w tym okresie dwukrotnie[14].

Postanowieniem Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego z 5 marca 1997 grupa dziennikarzy z tygodnikiem została odznaczona krzyżami Orderu Odrodzenia Polski w uznaniu wybitnych zasług w działalności publicystycznej i społeczno-kulturalnej[15].

Od 1998 tygodnik publikuje ranking 10 najlepszych posłów, przygotowywany na podstawie opinii sprawozdawców parlamentarnych.

Redaktorzy naczelni

Pracownicy i współpracownicy

Stałe działy

  • Raport
  • Temat Tygodnia
  • Kraj
  • Gospodarka
  • Świat
  • Kultura
  • Społeczeństwo
  • Nauka
  • Historia
  • Zdrowie
  • Na własne oczy
  • Głosy i glosy
  • Ludzie i wydarzenia
  • Komentarze
  • Rozmowa Polityki
  • Listy
  • Polityka i obyczaje
  • Fusy plusy i minusy
  • Salon „Polityki”
  • Rysunek
  • Kawiarnia Literacka

Siedziba

Na początku redakcja tygodnika mieściła się na XI piętrze Pałacu Kultury i Nauki[16] (1957-1959). Do około 1970 siedziba redakcji mieściła się w Al. Jerozolimskich 37 (1964), w miejscu, gdzie następnie wybudowano hotel Forum, obecnie noszący nazwę Novotel Warszawa Centrum. Następnie redakcja była przy ul. Rutkowskiego 5, ul. Dubois, ul. Marszałkowskiej 3-5 (1990), od 1993 przy ul. Miedzianej 11, od 2001 jest przy ul. Słupeckiej 6.

Zobacz też

Przypisy

  1. „Tele Tydzień” najchętniej kupowanym tygodnikiem, „Polityka” lepsza od „Newsweeka” (Top 64) (pol.). wirtualnemedia.pl, 2014-02-03. [dostęp 2014-02-06].
  2. Najpopularniejsze tygodniki w Polsce (ranking) (pol.). wirtualnemedia.pl, 2015-06-27. [dostęp 2015-07-13].
  3. Prasa w Polsce (pol.). poland.gov.pl. [dostęp 2014-07-21].
  4. POLITYKA liderem sprzedaży!, w: Polityka nr 40(2877)/2012, s.97.
  5. „Newsweek” zyskał dzięki Lisowi 30 proc., w dół „Przekrój” i „Wprost” (pol.). 2012-06-21. [dostęp 2012-07-13].
  6. W. Władyka, Polityka…, s. 7–12.
  7. Iwona Hofman, MODEL REDAKCJI I ZARZĄDZANIA NA PRZYKŁADZIE SPÓŁDZIELNI PRACY „POLITYKA”, w: Zeszyty Prasoznawcze Kraków, 2014, tom 57, nr 3 (219), s.476
  8. W. Władyka, Polityka…, s. 11–12.
  9. W. Władyka, Polityka…, s. 14.
  10. POLITYKA będzie spółką, w: Polityka nr 40(2877)/2012, s.97.
  11. Związek Kontroli Dystrybucji Prasy
  12. “Gość Niedzielny” liderem, Gazeta Polska w górę o 142 proc
  13. Wiesław Władyka: Polityka i jej ludzie. Warszawa: Polityka – Spółdzielnia Pracy, 2007. ISBN 978-83-922734-5-5.
  14. Pamiętniki zostały przekazane za pośrednictwem Thomasa Harlana i Daniela Passenta – Daniel Passent. Zbrodniarz na łamach. „Polityka”. 10 marca 2007. 10 (2595). s. 68. 
  15. M.P. z 1997 r. Nr 29, poz. 269
  16. W. Władyka, Polityka…, s. 7.

Bibliografia

  • Wiesław Władyka: Polityka i jej ludzie. Warszawa: POLITYKA Spółdzielnia Pracy, 2007. ISBN 978-83-922734-5-5.

Linki zewnętrzne

The article is a derivative under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License. A link to the original article can be found here and attribution parties here. By using this site, you agree to the Terms of Use. Gpedia Ⓡ is a registered trademark of the Cyberajah Pty Ltd.