Supermarine Sea Otter

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Supermarine Sea Otter
(Dane Sea Otter Mk II)
Prototyp samolotu Supermarine Sea Otter
Prototyp samolotu Supermarine Sea Otter
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Supermarine
Typ wodnosamolot rozpoznawczy i ratunkowy
Konstrukcja dwupłat o konstrukcja mieszanej, podwozie – wciągane w locie
Załoga 3–4
Historia
Data oblotu 23 września 1938
Lata produkcji 1942–1945
Dane techniczne
Napęd 1 silnik gwiazdowy, 9-cylindrowy Bristol Mercury XXX
Moc 845 KM (630 kW)
Wymiary
Rozpiętość 14,00 m
Długość 11,90 m
Wysokość 4,90 m
Powierzchnia nośna 56,70 m²
Masa
Własna 3 080 kg
Startowa 4 190 kg (normalna)
4 900 kg (maksymalna)
Osiągi
Prędkość maks. 240 km/h
Prędkość przelotowa 160 km/h
Prędkość wznoszenia 4,35 m
Pułap 4 900 m
Zasięg 910 km (normalny)
1 170 km (maksymalny)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
3 karabiny maszynowe Vickers K kal. 7,69 mm
450 kg bomb
Użytkownicy
Wielka Brytania, Australia, Francja, Holandia, Dania
Rzuty
Rzuty samolotu

Supermarine Sea Otterbrytyjski wodnosamolot typu amfibia zwiadowcza i ratownicza z okresu II wojny światowej

Historia

W 1938 roku wytwórnia Supermarine otrzymała zlecenie na opracowanie nowego wodnosamolotu, który miałby zastąpić produkowany wodnosamolot Supermarine Walrus. Już w sierpniu 1938 roku oblatano prototyp tego samolotu, który otrzymał oznaczenie Sea Otter (wydra morska). W toku dalszych prac dokonano szeregu poprawek i udoskonaleń i dopiero w 1942 roku skierowano ten samolot do produkcji seryjnej.

Produkowano go w dwóch wersjach:

  • Mk. I – wersja zwiadowcza (ABR – Amphibian-Boat Recconaisance) dla lotnictwa brytyjskiej marynarki wojennej
  • Mk. II – wersja zmodyfikowana jako wodnosamolot ratownictwa morskiego (ASR – Air-Sea Rescue) dla RAFu

Produkcja wodnosamolotu Supermarine Sea Otter trwała do 1945 roku i zbudowano 292 samoloty obu wersji.

Użycie

Samolot Supermarine Sea Otter zostały wprowadzone do służby w 1944 roku jako pierwszy otrzymał je 1700 Dywizjon Fleet Air Arm stacjonujący na lotniskowcu eskortowym HMS Khedive, były to samoloty w wersji zwiadowczej. W późniejszym okresie otrzymały go także inne dywizjony.

Samoloty w wersji ratownictwa morskiego otrzymały dywizjony Royal Air Force, zarówno walczące w Europie, jak również na Dalekim Wschodzie. Wyróżniły się zwłaszcza w trakcie walk w Birmie.

Oprócz lotnictwa brytyjskiego samoloty tego typu użytkowało lotnictwo Australii, Danii i Holandii, a także lotnictwo francuskie działające w rejonie Indochin.

Opis konstrukcji

Samolot Supermarine Sea Otter był dwupłatową amfibią o konstrukcji mieszanej. Podwozie kołowe było chowane w locie w dolnym płacie. Płaty były składane do tyłu, co umożliwiało umieszczenie samolotu w hangarze okrętowych. Napęd stanowił silnik gwiazdowy umieszczony w gondoli przed baldachimem górnego płatu.

Uzbrojenie samolotu stanowiły 3 ruchome karabiny maszynowe Vickers K, z których jeden umieszczony był w otwartym stanowisku dziobowym, a dwa pozostałe na grzbiecie kadłuba umieszczone na obrotnicy razem. Pod dolnym płatem znajdowały się cztery zaczepy, w których można było mocować bomby zwykłe lub głębinowe o masie łącznej 450 kg.

Bibliografia

  • Owen Thetford: British Naval Aircraft since 1912. Londyn: Putnam Aeronautical Books, 1991, s. 328-329. ISBN 1-55750-076-2. (ang.)
  • Peter London: British flying boats. Sutton Publishing, 2003, s. 204-205, 266-267, 271. ISBN 0-7509-2695-3. (ang.)
  • Bohdan Arct: Samoloty świata. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1959.
The article is a derivative under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License. A link to the original article can be found here and attribution parties here. By using this site, you agree to the Terms of Use. Gpedia Ⓡ is a registered trademark of the Cyberajah Pty Ltd.