Wacław Bliziński

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Bliziński
Wacław Bliziński
Data i miejsce urodzenia 28 lipca 1870
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1 października 1944
Częstochowa
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1892
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Wacław Bliziński (ur. 28 lipca 1870 w Warszawie, zm. 1 października 1944 w Częstochowie) – ksiądz prałat, założyciel instytucji spółdzielczych, kulturalnych i oświatowych, działacz społeczny i polityk ludowy, spółdzielca; proboszcz w Liskowie koło Kalisza, aktywny działacz ludowy; poseł (1919–1922) i senator (1938–1939).

Życiorys

Był synem Mateusza i Magdaleny z Warychowskich (wychowanki sióstr Szarytek z Przasnysza). Wychowany do życia zgodnie z zasadami chrześcijańskimi i szacunku do tradycji narodowych.

W 1879 rozpoczął naukę w gimnazjum z którego został relegowany za manifestowanie patriotyzmu. W 1887 wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku gdzie był jednym z założycieli i redaktorów tygodnika „Lustro”. W sierpniu 1892 otrzymał święcenia diakonalne z rąk ks. biskupa Aleksandra Bereśniewicza następnie został wysłany na parafię do Zagórowa, a potem 8 grudnia 1892 do Cieszęcina w powiecie wieluńskim i kolejno do Włocławka na stanowisko wikariusza katedry i urzędnika Konsystorza Generalnego. Po sześciu latach został skierowany na probostwo do Liskowa gdzie przybył 5 stycznia 1900. Spotkał się tam z niechętnym przyjęciem które dzięki swojemu zaangażowaniu w pracę społeczną, oświatową i kulturalną z biegiem lat zmieniło się w podziw i głębokie przywiązanie. Szczególną troską otaczał dzieci pozbawione rodziców. Założył sierociniec, szkoły, kółko rolnicze, dom ludowy, ośrodek zdrowia, sklep i kasę kredytową.

Działalność polityczna

Wizyta prezydenta Ignacego Mościckiego w Liskowie (1937)

Był pracownikiem Komitetu Ofiary Narodowej Tymczasowej Rady Stanu[1].

Był współtwórcą i prezesem Rady Naczelnej Zjednoczenia Ludowego (1916–1917), a następnie posłem na Sejm Ustawodawczy z ramienia utworzonego i kierowanego przez siebie Polskiego Zjednoczenia Ludowego (partii zarejestrowanej w 1919 pod nazwą Narodowego Zjednoczenia Ludowego). W Sejmie Ustawodawczym był członkiem klubu Narodowego Zjednoczenia Ludowego[2].

Następnie współorganizator i działacz PSL „Piast”, w latach 1927–1930 członek Rady Naczelnej.

Brał udział w pracach komisji: Ochrony Pracy, Opieki Społecznej (przewodniczący), Skarbowo-Budżetowej, Spółdzielczej i Zdrowia Publicznego.

W czasie wojny w 1920 członek Rady Obrony Państwa. Był członkiem Obywatelskiego Komitetu Wykonawczego Obrony Państwa w 1920 roku[3]. Był także delegatem Sejmu do Stanów Zjednoczonych (1921).

Pełnił funkcję Dyrektora Departamentu Opieki Społecznej w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej.
Od 1937 pracował w Prezydium Organizacji Wiejskiej Obozu Zjednoczenia Narodowego, a potem w Radzie Głównej OZN.

Z nominacji prezydenta Ignacego Mościckiego został senatorem V kadencji (22 listopada 1938). Był wiceprezesem Sądu Marszałkowskiego i członkiem komisji: administracyjno-samorządowej i budżetowej.
Wybuch II wojny światowej zmusił księdza do opuszczenia swojej parafii ponieważ został umieszczony na liście osób przewidywanych do aresztowania (niem. Sonderfahndungsbuch Polen). Choroba, która zakończyła życie kapłana, zastała go w Częstochowie. Zgodnie z jego wolą, doczesne szczątki kapłana spoczęły na cmentarzu w Liskowie (17 października 1946).

Uznanie dorobku

Aktywizacja mieszkańców Liskowa, które stało się symbolem odrodzenia wsi polskiej i zaszczepienie tych doświadczeń w wielu rejonach odradzającej się Polski, a także likwidacja negatywnego stereotypu chłopa.

Współtworzył Departament Opieki Społecznej przy Ministerstwie Opieki Społecznej. Dzięki jego działaniom zorganizowano po raz pierwszy na wsi Kongres Eucharystyczny Diecezji Włocławskiej (Lisków 1938).

Za swoją pracę znalazł uznanie w oczach władz kościelnych i państwowych. Honorowany kolejno: mianowaniem kanonikiem honorowym kapituły kaliskiej (1913), kanonikiem gremialnym (1922), odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923[4]), a następnie prałatem-kustoszem (1925), papież Pius XI mianował go w 1934 swoim prałatem domowym, otrzymał także Złoty Krzyż Zasługi (1936) i Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1937). Był też laureatem nagrody Polskiej Akademii Umiejętności im. Jerzmanowskich za działalność humanitarną (1935).
Jego imieniem 5 września 2001 nazwano gimnazjum w Liskowie[5].

Publikacje

  • ks. Wacław Bliziński, Wspomnienia z mego życia i pracy, wyd. Kaliskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, ​ISBN 83-85638-49-0
  • ks. Wacław Bliziński, Przyszedłem wam przychylić nieba i chleba: listy, rękopisy, wystąpienia, wyd. Edytor Kalisz, ​ISBN 83-922394-6-6
  • ks. Wacław Bliziński, Wspomnienia z mego życia i pracy, (Wyd. 2 zm. i uzup.) wyd. Klinika Języka, ​ISBN 978-83-64197-36-9

Zobacz też

Przypisy

  1. Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 221.
  2. Tadeusz Rzepecki, Sejm Rzeczypospolitej Polskiej 1919, Poznań 1920, s. 286.
  3. Obrona państwa w 1920 roku, Warszawa 1923, s. 19.
  4. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 16.
  5. Kazanie wygłoszona przez księdza biskupa Stanisława Napierałę podczas inauguracji i poświęcenia gimnazjum im. ks. Wacława Blizińskiego w Liskowie

Bibliografia

Linki zewnętrzne

The article is a derivative under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License. A link to the original article can be found here and attribution parties here. By using this site, you agree to the Terms of Use. Gpedia Ⓡ is a registered trademark of the Cyberajah Pty Ltd.