Wachtang Darczinian

(Przekierowano z Wachtang Darczinjan)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wachtang Darczinian
Wachtang Darczinian
Data i miejsce urodzenia 7 stycznia 1976
Wanadzor
Obywatelstwo  Armenia
Wzrost 166 cm
Styl walki leworęczny
Kategoria wagowa junior kogucia
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 49
Zwycięstwa 40
Przez nokauty 29
Porażki 8
Remisy 1
Nieodbyte 0
  1. Bilans walk aktualny na 6 czerwca 2015.
Dorobek medalowy
Mistrzostwa Europy
Brąz
Mińsk 1998 waga musza

Wachtang Darczinian, znany jako Vic Darchinyan (orm. Վախթանգ Դարչինյան; ur. 7 stycznia 1976 w Wanadzor) – ormiański bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji WBA i WBC w kategorii junior koguciej (do 115 funtów), były mistrz świata organizacji IBF w tej samej kategorii oraz w kategorii muszej (do 112 funtów).

Kariera amatorska

Jego bilans walk amatorskich to 158 zwycięstw (105 przez nokaut) i 18 porażek. W 1997 roku doszedł do trzeciej rundy mistrzostw świata w Budapeszcie. Rok później zdobył brązowy medal na mistrzostwach Europy w Mińsku. W 1999 roku na mistrzostwach świata w Houston doszedł do drugiej rundy, a na mistrzostwach Europy w Tampere w 2000 roku przegrał już pierwszą walkę. Reprezentował Armenię na igrzyskach olimpijskich w Sydney, gdzie doszedł do trzeciej rundy, w której przegrał z późniejszym srebrnym medalistą, Bułatem Dżumadiłowem. Po igrzyskach przeniósł się do Australii, a w 2004 roku otrzymał australijskie obywatelstwo.

Kariera zawodowa

Na zawodowstwo przeszedł w listopadzie 2000 roku. 13 czerwca 2003 roku, w swojej siedemnastej walce, pokonał przez techniczny nokaut w czwartej rundzie byłego mistrza świata IBF w kategorii słomkowej, Wandee Singwanchę. 12 grudnia 2003 roku w walce eliminacyjnej IBF w kategorii muszej po raz kolejny pokonał Singwanchę, tym razem przez nokaut w piątej rundzie. Rok później zmierzył się z mistrzem świata IBF, niepokonanym wcześniej Irene Pacheco i odebrał mu pas mistrzowski, pokonując go przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie. Pacheco dwukrotnie leżał na deskach (w dziesiątej i jedenastej rundzie), odebrano mu też dwa punkty za uderzenia poniżej pasa.

W 2005 roku dwukrotnie obronił swój tytuł. Najpierw 27 marca pokonał przez techniczny nokaut w ósmej rundzie Mzukisi Sikaliego[1], a pięć miesięcy później już w piątej rundzie zwyciężył Jaira Jimeneza, który w czwartej rundzie leżał na deskach, a w piątej zaczął unikać walki, co skłoniło sędziego do przerwania pojedynku[2].

W następnym roku stoczył kolejne trzy zwycięskie pojedynki. W marcu pokonał przez techniczny nokaut w ósmej rundzie Diosdado Gabiego[3]. Trzy miesiące później odniósł zwycięstwo nad Luisem Maldonado, także przez techniczny nokaut w ósmej rundzie (w szóstej Meksykanin leżał na deskach)[4]. 6 października pokonał po technicznej decyzji w szóstej rundzie Glenna Donaire, ponieważ Filipińczyk doznał złamania szczęki. Po podliczeniu punktów Darczinian wygrał w stosunku 60-53, 60-53, 60-53[5].

3 marca 2007 roku pokonał przez techniczny nokaut w dwunastej, ostatniej rundzie Victora Burgosa, byłego mistrza świata IBF w kategorii junior muszej. Bezpośrednio po walce Burgosa przewieziono do szpitala, gdzie usunięto mu skrzep krwi z mózgu. Była to ostatnia walka w karierze Burgosa[6].

Darczinian tytuł stracił 7 lipca 2007 roku, przegrywając przez techniczny nokaut w piątej rundzie z Nonito Donaire, bratem Glenna[7].

Po tej porażce zmienił kategorię wagową na wyższą i jeszcze tego samego roku pokonał przez techniczny nokaut w dwunastej rundzie Federico Catubaya[8]. W lutym 2008 roku zaledwie zremisował z Z Gorresem w walce eliminacyjnej IBF. Gorres był liczony już w pierwszej rundzie, jednak publiczność uznała, że Filipińczyk upadł na skutek poślizgnięcia i zaczęła protestować rzucając w kierunku ringu butelki i monety. W drugiej rundzie na deskach leżał Darczinian, a po wznowieniu walki widzowie ponownie zaczęli obrzucać ring różnymi przedmiotami. W rundzie piątej Gorres ponownie leżał na deskach, lecz sędzia uznał to za poślizgnięcie. W szóstej rundzie bokserzy zderzyli się przypadkowo głowami, w wyniku czego Gorres doznał głębokiego rozcięcia skóry. W rundzie dziewiątej Gorres ponownie był liczony. W końcowych trzech rundach Gorres jeszcze trzykrotnie leżał na ringu, jednak za każdym razem sędzia uznawał to za poślizgnięcia. Po pojedynku sędziowie punktowali 114-112 dla Darcziniana, 113-112 dla Goressa i remis 113-113. Po pojedynku promotor Darcziniana złożył oficjalny protest do IBF[9].

Mimo remisu Darczinian dostał prawo walki o pas mistrzowski IBF z aktualnym mistrzem tej organizacji, Dimitrijem Kiryłowem. Walka odbyła się 2 sierpnia 2008 roku, a Darczinian wygrał z Rosjaninem nokautując go w piątej rundzie[10].

1 listopada 2008 roku stoczył walkę unifikacyjną z mistrzem świata federacji WBC i WBA, Cristianem Mijaresem. Mijares leżał na deskach już w pierwszej rundzie, a w dziewiątej został znokautowany[11]. W lutym 2009 roku pokonał Jorge Arce i obronił wszystkie trzy tytuły[12].

Następnie Darczinian ponownie zmienił kategorię wagową na wyższą aby zmierzyć się z ówczesnym mistrzem świata IBF w kategorii koguciej, Josephem Agbeko. Do pojedynku doszło 11 lipca 2009 roku. Darczinian przegrał jednogłośnie na punkty[13]. Po tej porażce ponownie wrócił do kategorii junior koguciej i 12 grudnia 2009 roku w obronie tytułu mistrza świata WBC już w drugiej rundzie znokautował Tomása Rojasa[14].

Rok 2010 rozpoczął od jednogłośnego, wyraźnego zwycięstwa na punkty z Rodrigo Guerrero[15].

7 lutego 2015 w Quintana Roo w Meksyku pokonał przez techniczny nokaut w dziewiątej rundzie Meksykańczyka Juana Jimeneza (19-8-0)[16].

6 czerwca 2015 w kalifornijskim Carson przegrał przez nokaut ósmej rundzie z broniącym tytułu mistrza świata wagi piórkowej według federacji WBA Argentyńczykiem Jesusem Marcelo Andresem Cuellarem (27-1, 21 KO) [17].

Przypisy

  1. Tony Nobbs: Vic Darchinyan retains IBF title (ang.). EastSideBoxing.com, 28.03.2005. [dostęp 2009-09-27].
  2. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 2009-09-27].
  3. Darchinyan KOs Gabi! (ang.). boxnews.com.ua. [dostęp 2009-09-27].
  4. Vic Darchinyan stops Maldonado (ang.). EastSideBoxing.com, 03.06.2006. [dostęp 2009-09-27].
  5. Graham Houston: Vic Darchinyan W tech. dec. 6 Glenn Donaire (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2009-09-27].
  6. Lance Pugmire: In the ring, Vic Darchinyan is a different person (ang.). Los Angeles Times, 31.10.2008. [dostęp 2009-09-27].
  7. Frank Gonzalez Jr.: Donaire KO's Darchinyan in Five (ang.). EastSideBoxing.com, 07.07.2007. [dostęp 2009-09-27].
  8. Salven Lagumbay: Gallant Catubay stopped by Darchinyan in 12th. Inquirer.net, 22.10.2007. [dostęp 2009-09-27].
  9. Mark Vester: Darchinyan-Gorres Ends in Controversial Draw (ang.). BoxingScene.com, 02.02.2008. [dostęp 2009-09-27].
  10. Darchinyan Captures Kirilov's Title, Dirrell Remains Unbeaten Saturday On SHOWTIME (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 2009-05-27].
  11. Graham Houston: Vic Darchinyan KO9 Cristian Mijares (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2009-09-27].
  12. Rocco Morales, Francisco Salazar: Darchinyan retains throne with TKO over Arce (ang.). Fightnews.com. [dostęp 2009-09-27].
  13. Karl Freitag: Agbeko defeats Darchinyan! (ang.). Fightnews.com. [dostęp 2009-09-27].
  14. Graham Houston: Vic Darchinyan KO2 Tomas Rojas (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2009-12-21].
  15. Francisco Salazar: Darchinyan decisions Guerrero (ang.). Fightnews.com. [dostęp 2010-04-15].
  16. Darchinym i Cano wygrywają przed czasem (pol.). bokser.org. [dostęp 7 lutego 2015].
  17. Darczinian nie dał rady (pol.). Bokser.org, 6 czerwca 2015. [dostęp 6 czerwca 2015].

Linki zewnętrzne

The article is a derivative under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License. A link to the original article can be found here and attribution parties here. By using this site, you agree to the Terms of Use. Gpedia Ⓡ is a registered trademark of the Cyberajah Pty Ltd.