358
| ألفية: | ألفية 1 |
|---|---|
| قرون: | القرن 3 – القرن 4 – القرن 5 |
| عقود: | عقد 320 عقد 330 عقد 340 – عقد 350 – عقد 360 عقد 370 عقد 380 |
| سنين: | 355 356 357 – 358 – 359 360 361 |
| تقويم ميلادي | 358 CCCLVIII |
| تقويم هجري | 272 ق هـ – 271 ق هـ |
| تقويم هجري شمسي | 264 BP – 263 BP |
| تقويم أمازيغي | 1308 |
| من بداية روما | 1111 |
| تقويم سرياني | 5108 |
| تقويم بنغالي | −235 |
| تقويم بوذي | 902 |
| تقويم بورمي | −280 |
| تقويم بيزنطي | 5866–5867 |
| تقويم صيني | 丁巳年 (الأفعى الناري) 3054 أو 2994 — إلى — 戊午年 (الحصان الأرضي) 3055 أو 2995 |
| تقويم قبطي | 74–75 |
| تقويم ديسكوردي | 1524 |
| تقويم إثيوبي | 350–351 |
| تقويم عبري | 4118–4119 |
| تقويمات هندية | |
| - بيكرم سامفات | 414–415 |
| - شاكا سامفات | 280–281 |
| - كالي يوغا | 3459–3460 |
| تقويم هولوسين | 10358 |
| تقويم إيراني | 264 BP – 263 BP |
| تقويم يولياني | 358 CCCLVIII |
| تقويم كوري | 2691 |
| تقويم مينغوو | 1554 قبل إعلان جمهورية الصين 民前1554年 |
| تقويم سلوقي | 669/670 AG |
| تقويم تايلندي | 900–901 |
سنة 358 م (بالأرقام الرومانية: CCCLVIII) كانت سنة بسيطة تبدأ يوم الخميس (الرابط يظهر نموذج الجدول الزمني الكامل للسنة) من التقويم اليولياني.[1][2][3] بدأت تسمية السنة ب358 منذ العصور الوسطى المبكرة، عندما أصبح تقويم أنو دوميني هو الأسلوب السائد في أوروبا لتسمية السنوات.
| تقويم ميلادي | 358 CCCLVIII |
| تقويم هجري | 272 ق هـ – 271 ق هـ |
| تقويم هجري شمسي | 264 BP – 263 BP |
| تقويم أمازيغي | 1308 |
| من بداية روما | 1111 |
| تقويم سرياني | 5108 |
| تقويم بنغالي | −235 |
| تقويم بوذي | 902 |
| تقويم بورمي | −280 |
| تقويم بيزنطي | 5866–5867 |
| تقويم صيني | 丁巳年 (الأفعى الناري) 3054 أو 2994 — إلى — 戊午年 (الحصان الأرضي) 3055 أو 2995 |
| تقويم قبطي | 74–75 |
| تقويم ديسكوردي | 1524 |
| تقويم إثيوبي | 350–351 |
| تقويم عبري | 4118–4119 |
| تقويمات هندية | |
| - بيكرم سامفات | 414–415 |
| - شاكا سامفات | 280–281 |
| - كالي يوغا | 3459–3460 |
| تقويم هولوسين | 10358 |
| تقويم إيراني | 264 BP – 263 BP |
| تقويم يولياني | 358 CCCLVIII |
| تقويم كوري | 2691 |
| تقويم مينغوو | 1554 قبل إعلان جمهورية الصين 民前1554年 |
| تقويم سلوقي | 669/670 AG |
| تقويم تايلندي | 900–901 |
مراجع
- ^ Louis-Sébastien Le Nain de Tillemont (1697). Histoire des empereurs et des autres princes qui ont régné durant les six premiers siècles de l’Église. Paris: Charles Robustel. ج. 4.
- ^ Bonaventure Racine (1763). Abrégé de l'histoire ecclésiastique. Cologne: Societas Typographorum. ج. 2.
- ^ Noel Emmanuel Lenski (2002). Failure of Empire: Valens and the Roman State in the Fourth Century A.D. University of California Press. ص. 386–. ISBN:978-0-520-23332-4. مؤرشف من الأصل في 2020-01-25.