Nerva

Nerva

Nome orixinal	(la) Marcus Cocceius Nerva Caesar Augustus
Biografía
Nacemento	(la) Marcus Cocceius Nerva 8 de novembro de 30 Narni (Imperio Romano)
Morte	27 de xaneiro de 98 (67 anos) Jardins de Salústio (Imperio Romano)
Causa da morte	morte natural
Lugar de sepultura	Mausoleo de Augusto
Emperador romano
96 – 27 de xaneiro de 98 ← Domiciano – Traxano →
Cónsul romano
Senador romano
Datos persoais
Relixión	Relixión na Roma antiga
Actividade
Ocupación	político
Período de tempo	Alto Imperio Romano, Exipto grecorromano, Era do Exipto romano, Cinco bos emperadores e principado
Outro
Título	Emperador romano
Familia	Dinastia nerva-antonina (pt)
Fillos	Traxano, fillo adoptivo
Pais	Marcus Cocceius Nerva   e Octavia Sergia Plotilla
Irmáns	Cocceia
Descrito pola fonte	Paulys Realenzyklopädie der klassischen Altertumswissenschaft Novo Dicionario Enciclopédico, 1911-1916 Dicionario Enciclopédico Brockhaus e Efron

Marcus Cocceius Nerva (8 de novembro de 30 - 27 de xaneiro de 98) foi un emperador romano.

Tralo asasinato de Domiciano, a elección como Emperador de Roma recaeu no ancián e prestixioso senador Nerva, como unha solución transitoria. O período que media entre Nerva e Marco Aurelio pode ser considerado como o da plenitude imperial: aínda que se acadou a máxima expansión territorial, viviuse unha etapa pacífica, razoabelmente próspera e de bo goberno.

Pese ao circunstancial da súa designación, Nerva amosou unhas notábeis dotes coma gobernante. Rematou coas arbitrariedades do seu antecesor, suprimindo a odiosa figura dos informadores ou delatores, que foran os instrumentos da tiranía de Domiciano para controlar e aterrar Roma. Saneou as finanzas, suprimiu o imposto persoal que gravaba aos xudeus e organizou a beneficencia publica.

Nerva outorgou ao Senado a relevancia que lle correspondía como institución dominante nos negocios públicos e para evitar que os pretorianos interviñesen no nomeamento do emperador. Conseguiu para si o recoñecemento de adoptar en vida ao seu sucesor, para que a transferencia de poder non implicase choque algún. A adopción non se facía sobre a base dos vínculos de sangue, senón atendendo aos méritos. De calquera xeito, a sucesión entendíase como un compromiso entre o emperador e o Senado, pois este debía ser escoitado sobre a idoneidade do candidato. Nerva tivo o talento de instaurar unha fórmula mixta entre monarquía e réxime senatorial, entre a concentración de poder que pedían os tempos e o papel das institucións tradicionais, que foi outro dos elementos que arranxaron a estabilidade do período que se estaba a comezar. No seu decorrer, os emperadores inspiráronse nos principios xurídicos, e non na intriga nin na conquista violenta do poder. Ademais, consideraron que a extensión do benestar era unha tarefa primordial do gobernante.

• Cinco bos emperadores