Ewald Cebula

Edward Cebula

Data i miejsce urodzenia	22 marca 1917 Świętochłowice
Data i miejsce śmierci	1 lutego 2004 Chorzów
Wzrost	164 cm
Pozycja	środkowy napastnik, pomocnik, stoper
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole 1928–1939 Śląsk Świętochłowice 27 (7[a]) 1939–1941 TuS Schwientochlowitz ? (? ) 1944–1945 US Anconitana ? (? ) 1946–1947 Śląsk Świętochłowice ? (? ) 1947–1952 Ruch/Chemik/Unia Chorzów[1] 83 (10)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole 1939–1952 Polska 5 (0)
Kariera trenerska
Lata Drużyna 1952–1954 Unia Chorzów 1953 Polska (asystent) 1954 Polska 1954?-1957? Start Chorzów 1957–1958 Polska (asystent) 1959 Ruch Chorzów 1960 Ruch Chorzów 1961 Polska (asystent) 1961?-1962? Stal Sosnowiec 1962–1963 Górnik Zabrze 1963 Polska (asystent)
↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.

Edward Cebula, do 1948 Ewald (ur. 22 marca 1917 w Świętochłowicach, zm. 1 lutego 2004 w Chorzowie) – polski piłkarz, trener.

Wystąpił w pięciu oficjalnych meczach reprezentacji Polski, a także w jednym meczu reprezentacji olimpijskiej. Był jednym z nielicznych reprezentantów, którzy grali w kadrze przed i po II wojnie światowej; debiutował w 1939 (w meczu ze Szwajcarią), tuż przed wybuchem wojny wystąpił jeszcze w zwycięskim meczu z Węgrami (mecz ten jest uznawany za jeden z najlepszych występów drużyny polskiej w okresie międzywojennym).

W 1942 jako Ślązak został przymusowo wcielony do Wehrmachtu^[2].

Kontynuował karierę reprezentacyjną po wojnie – 1948 grał przeciw Czechosłowacji, 1952 przeciw Bułgarom i Węgrom. Również w 1952 wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Helsinkach; brał udział w wygranym meczu z Francją, nie zagrał z Duńczykami (Polska odpadła po porażce 0:2).

Grał w Śląsku Świętochłowice do 1948 oraz Ruchu Chorzów. Z Ruchem zdobył dwukrotnie mistrzostwo Polski jako piłkarz (1951 i 1952); tytuł z roku 1951 został jednak przyznany przez związek piłkarski nie za wygranie ligi, ale za zdobycie Pucharu Polski. W 1952 Cebula poprowadził zespół do tytułu nie tylko jako piłkarz, był również grającym trenerem; jest to, jak na razie, jedyny przypadek zdobycia mistrzostwa Polski przez trenera-piłkarza.

Jako trener Ruchu Chorzów zdobył także mistrzostwo w 1953, tym razem już nie występując na boisku; przez krótki czas prowadził Ruch ponadto w sezonie mistrzowskim 1960, w przerwie pracy dwóch Węgrów – Jánosa Steinera i Lajosa Szolara.

Ponadto dwukrotnie zdobył tytuł mistrza Polski jako trener Górnika Zabrze; w sezonie 1963, kiedy m.in. wprowadził do zespołu nastoletniego Włodzimierza Lubańskiego i 1964 – tego sezonu nie dokończył; rozpoczynał pracę jako samodzielny trener, następnie współpracował z Feliksem Karolkiem i Hubertem Skolikiem, wreszcie cała trójkę zastąpił Węgier Ferenc Farsang w połowie sezonu.

Jako jeden z trenerów reprezentacji Polski (wraz z T. Forysiem) przyczynił się do legendarnego zwycięstwa 2:1 nad drużyną ZSRR na Stadionie Śląskim w Chorzowie w 1957 roku.

W 1995 roku otrzymał tytuł honorowego członka PZPN-u.

• Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017